بله! دلم برایش تنگ می‌شود

دروغ چرا؟ یک کم دلشوره دارم. بقول مادرم بی حرفِ پیش (!) چهل و هشت ساعت دیگر این‌موقع وین هستیم. دارم چمدان می‌بندم. چمدانم پر شده از آجیل و زرشک و زعفران و البته کمی هم لباس !
هم تابستانی هم پاییزه. آدم چه میداند هوای آنجا ظرف یکماه آینده چطوری است.
یک چمدان کوچکتر هم هست که نمیدانم تویش چی بگذارم! خواستم وسایل شخصی و بهداشتی و هوله و اینطور چیزها بگذارم اما انگار نباید توی کیفی که می‌بریم توی هواپیما عطر و اسپری و اینجور چیزها باشد. هوله درست است یا حوله یا هر دو؟
به حمید گفتم اگر می‌شود فردا را نرود سرکار. گفت نمی‌شود. کار زیاد دارد. تازه فردا قرار است باز برود دماوند. گفتم به هر حال اگر هواپیمای ما افتاد یا اگر وقتی ما نیستیم تهران زلزله شد، یک روز کمتر همدیگر را دیده‌ایم و حیف است! اما انگار کاری نمی‌شد کرد.
توی عمر بیست و یک ساله‌ای که داریم کنار هم زندگی می‌کنیم، طولانی ترین دورانی که از هم دور بوده‌ایم، یک هفته از تعطیلات عید بود که همراه مادر و پدرم و نوین رفتیم کرمان و بم ولی حمید نیامد. قبل از زلزله بم بود. آن موقع پدر حمید سرطان داشتند و حالشان خیلی بد بود. او مشغول پرستاری از پدرش بود. من هم چند ماه بود که درگیر کارهای پایان نامه‌ام بودم. نوین هفت ساله بود. کلاس اول دبستان بود.خیلی وقت پیش بود. اصلاً انگار نبود! خلاصه که هیچوقت نشده بیست و هفت روز این همه فاصله بینمان باشد.
کمی هم نگرانش هستم. در واقع هیچ انتظار نداشتم که به هر دومان ویزا بدهند. یعنی تازه کم کم دارم باور می‌کنم که جدی جدی داریم حمید را تنها می‌گذاریم و می‌رویم. هیچ هم دلم نمی‌خواهد بیاید ما را بگذارد فرودگاه و بعد تنها آن راه دراز را برگردد خانه. خانه ی خالی از ما. اما هر چه گفتم ما با تاکسی می‌رویم، قبول نکرد. هنوز البته امیدوارم که بتوانم راضی‌اش کنم نیاید فرودگاه. کاش نیاید.

/ 8 نظر / 19 بازدید
غزل

زوج ایده آل. اینو بده حمید بخواند شاد بشه.

november 25th

ای جانم

من و دلنوشته هام

ایشالله بهتون خوش بگذره مطمئنا آقا حمید هم خوشحال میشه ضمنا من خواهر شوهرم آلمانه دیشب باهاش حرف میزدم گفت درجه دما 24 هست ولی خنکه ! پس ترجیحا تصور کن که پائیزه و لباس مناسب بردارین

دخترك

سفر ب سلامت

آزادمهر

سفر به خیر کتا جان!حتما برای ما بنویس از آنجا ومردمش.دیگر اینکه موقع رانندگی تو جاده های اروپا جای مرا هم سبز نگه دار

لیلی

هواپیما به زمین خواهد نشست و تهران زلزله نخواهد آمد. دلت اما، تنگ خواهد شد. هجوم همه این افکار نگران کننده تا لحظه سوار شدن است. روی صندلی که نشستی و کمربند را که بستی همه نگرانی ها، به غیر از دلتنگی البته، از سرت می پرد و سفر، شروع می شود. سفر، با وسوسه مزمزه کردن تمام لحظاتش شروع می شود و تو مسافر می شوی، مسافری که دیگر نگران نیست. خوش بگذرد!

گیل بانو

**

candle

به شکوفه ها ، به باران برسان سلام ما را ...