آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

د ی د ا ر


خواب‌هامان اگر نبودند،            

چه دلتنگ‌تر بودیم

+ کتا ; ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/۸/٤
comment نظرات ()

.


از همه گریختم و
به " هیچ"  رسیدم

اکنون دلم به هیچ خوش است

+ کتا ; ٥:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/۱/٢٩
comment نظرات ()

?

 


چند صد قرن است
که شاعران
در انتظار بهارند
این زمستان را ؟

 

 

+ کتا ; ۱۱:٥٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/۱٢
comment نظرات ()

س

.
.      
           کلمه ها را 
          گم کرده ام
.
          دارم با سکوت
          جمله می سازم
.
.
.
.
.
+ کتا ; ۱٢:٤٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٦/۳٠
comment نظرات ()

.

 

زیر ِ خاکستر

که منم،

چوبِ خشکیده

که تو! 

.

.

 

+ کتا ; ۳:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/٢٥
comment نظرات ()

ش

 

      نگو که می گذرد شب

      تا هنگامی

      که ما

      همه

      خوابیم

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٢/۳٠
comment نظرات ()

.

 

"اگر"
حرف پلیدی ست
برای توجیه فاصله

میان من و 
جایی
که باید باشم 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٢/٢٠
comment نظرات ()

روز ِ بارانی

 

زندگی یعنی همین آغوشِ تو، گاهی که من لبه پرتگاه ایستاده ام...

 

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱٢/۱۳
comment نظرات ()

بر این بومِ سپید

 

می‌توان امیدوار بود،

می‌توان ترسید

 

می‌توان جاده‌ای برای

راه‌های

نرفته کشید

 

از هر سو که بخواهی

بر این بومِ سپید

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱٢/٧
comment نظرات ()

تنها دو کلمه

.
.
.
اگر بخواهم
چیزی بنویسم امروز
تنها دو کلمه است:
باران می بارد
.
.
.
.
.
+ کتا ; ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/۱٥
comment نظرات ()

به خانه ات

 

مهمانی ست

که همیشه بی خبر می آید،

و نمی دانی چند روز می ماند

غم

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/٩
comment نظرات ()

صفر

 

تا به صفر نرسیم،

نمی فهمیم

از کجا

باید دوباره آغاز کرد

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/٧
comment نظرات ()

از شاخه ی این درخت

 

 

بادی
باید بوزد

از شاخه ی این درخت،
وقتِ افتادن برگ لرزان ِ اتفاق است...

 

 

 

+ کتا ; ٩:٢۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱٧
comment نظرات ()

زیر نور لرزان شمع

 

مشکلات یکدیگر را تماشا می کنیم

 چشم هایمان را باریک می کنیم و دل می سوزانیم  :

"درست می شود" !

 

و چشم می دوزیم به دور تر ها

آنجا که هیچ شمعی هنوز

 نتوانسته

روشنش

 کند

+ کتا ; ٢:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٩
comment نظرات ()

مرز

 

 

اینجا
سرزمین دیگریست
گویی

من از مرز ِ سرزمین امید
گذشته ام

 

 

 

 

+ کتا ; ۸:۱٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٩
comment نظرات ()

خطی که

 

دیگر

کلمه نمی‌خواهم

خط می‌خواهم

خطی که بشود آن را روی

تمام کلمه ها

کشید

 

 

 

+ کتا ; ٦:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٧
comment نظرات ()

با باد پاییز

حالا ببین مرا

در عبور از سال چهلم
به تماشای خرده های سبک ِ آرزوهایم
که با باد پاییز
می روند...
+ کتا ; ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٧
comment نظرات ()

یادگاری از 27 شهریور

 

فیلتر شکن های ما کار نمی کنند

آنها حالا خوشحالند!

ای میل های ما حتی باز نمی شوند

آنها حالا خوشحالند!

سبز های مان را با فیلتر رنگی آبی می کنند

آنها حالا خوشحالند!

همانطور که وقتی رای هایمان را دزدیدند

خوشحالی کردند

اما هر چه توی بلندگوهای خودشان فریاد می کشند و

هرچه گوشهایشان را می گیرند

باز هم

صدای مان را می شنوند

آنها هنوز خوشحالند؟

 

 

+ کتا ; ٢:۳۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٢۸
comment نظرات ()

البته نبودن!

وقتی نباشی ، کسی هم
از تو انتظار ِ بودن
ندارد
+ کتا ; ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٢٥
comment نظرات ()

در سکوت

 

خیال می کنم

گوش های دنیا کر شده

حرف زدن بی فایده است

...

+ کتا ; ٧:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٧
comment نظرات ()

...

 

چه روزی است؟

کجای هفته ایم ؟ ... کجای ماه ؟

دیروز چه اتفاقی افتاد؟

- هیچکدام را نمیدانم!

بگذار روز ها در بی خبری ِ آرام ِ

شاپرک و نسیم

بگذرند...

 

+ کتا ; ٤:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٤
comment نظرات ()

ما پیروزیم

 

 

تعجیلی در کار نیست

تنها

در فکر فاصله هام...

 

 

+ کتا ; ٧:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱
comment نظرات ()

...

 

گاهی هم

 هیچ نمی ماند

جز سکوت

بر لب

صبری که

تمام شده

 

 

+ کتا ; ٧:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/٢٧
comment نظرات ()

میان بود و نبود...

 

 

روز ها

پیدا و ناپیدا

میان بود و نبود...

.

یکشنبه چه رنگی داشت؟

.

نوک قلم روی هوا معلق ماند

چیزی نوشته نشد

-

میان خواب و بیداری

راه می رفتم

و از شب و روز

چیزی نمی پرسیدم

 

ماه مرداد

تلخ

می گذشت -

 

+ کتا ; ٢:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/۱٩
comment نظرات ()

...

 

خبر ها بیمارند

بیمار

بیمار

هیچ خبری خوب نیست

 

 

+ کتا ; ٢:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/۱۸
comment نظرات ()

+

 

غم هایی

هم وزن کوه

بر سینه هامان

...

افق اما

تاریک نیست !


 

+ کتا ; ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٤/٤
comment نظرات ()

این روزها

 

                    حرفی

                    برای گفتن

                    ندارم

                    همچنان

                    که دلیلی

                    برای سکوت!

 

+ کتا ; ٧:٠٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱/۱٧
comment نظرات ()

آرام

 

          از پشت تمام بوق ها-
          چانه زدن ها
          فریاد ها

          از پشت تمام چراغ های قرمز و سبز
          از پشت تمام نگاه ها -
          آرزو ها

          آرام
          می آید و می رود
          سال نو

 

نمی دونم شایدم همه ی دل گرفتگی م از بی پولی نباشه کما اینکه الان به اندازه ای که بتونم برم برای روز های تعطیل عید، گوشت و مرغ بخرم داریم اما همینطور نشستم و هیچ کار نمی کنم. انگار با دنیا لج کرده م.

از خودم می پرسم دلم چی می خواد مگه؟ خب ...  یه شلوار دیده بودم اون روز که با زن عمو رفته بودیم خیابان گردی، توی یکی از پاساژ های ونک که از اجناس ترک بود و یه خاکستری ِ خوشرنگی بود و قیمتش هم خیلی مناسب بود. سیزده هزار و پانصد تومان بود.  دلم می خواد برم بخرمش که دو جا که باید بریم عید دیدنی اقلن یه چیز نو داشته باشم.

دیگه؟ هزار سال هم هست که دلم می خواد موهامو کوتاه کنم و نمی کنم.  دیگه؟ ... دلم می خواد صبح ها پاشم برم کوه. دلم می خواد میوه های آبرومند هم داشته باشیم. دیگه؟... اینکه حمید بیاد بریم دکتر ببینیم سر گیجه ش چرا خوب نمیشه ؟ دیگه ؟ دیگه همین. بیشتر از اینا چیزی نمی خوام. آهان از اون شکلات هایی که توش پوست پرتقاله و مال قنادی مینیونه هم میخوام.  یه ذره گل هم می خوام. حتمن سنبل هم خیلی گرونه. از همه چی بیشتر یه دوربین عکاسی ِ خوب دلم می خواد... این غول چراغ جادو کجاس پس ؟ ....

+ کتا ; ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٢٧
comment نظرات ()

+

 

          راه می روم

          راه می روم

          راه می روم و گاهی

          راه برگشت را

          گم می کنم

          تا خودم...

 

+ کتا ; ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱٧
comment نظرات ()

شکستنی!

 

                    دو دستی

                    محکم

                    نگاهش داشته ام که نشکند

                    بلور نازک سکوتم

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱٠
comment نظرات ()

وقتی بیاید،...

امروز چکار می خواهم بکنم؟ فردا چکار می خواهم بکنم؟ هیچ کار. می خواهم بنشینم به تماشای عبور عمر. انگیزه ای برای انجام کاری ندارم.  شاید هم عوارض ناشی از بی پولی باشد که مثل طناب دست و پای دل ِ آدم را می بندد.

 به دلم می گویم : دل ِ آدم ِ زنده باید زندگی کند.  برایش باز شعر :" به آرامی مردن آغاز می کنی" را یاد می آورم اما اینها هیچکدام فایده ندارد. به دلم می گویم:" برویم  پایین شنا کنیم؟ این کار که پول نمی خواهد! " به دلم می گویم:" کاغذ برداریم طراحی کنیم؟ هم کاغذ داریم هم مداد هم وقت." به دلم می گویم:" ببین چه هوای خوبیست! بلند شو برویم درکه ... چه چیز مانع حرکت توست؟"

نمی دانم! به نظر می آید دلم بد جوری گرفته که به هیچ ساز من نمی رقصد...

          یعنی بهار

          وقتی بیاید،

          به خانه ی دل ِ من هم

          سری می زند؟

 

+ کتا ; ۱:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٧
comment نظرات ()

دچار

                    دلم؛
                    اصرار داشت که بگوید
                    :
                    من هیچ
                    خسته نیستم!

                    تنها
                    شکسته ام...
+ کتا ; ٩:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢٦
comment نظرات ()

جایی از زمان،

 

 

          در یک نا آگاهی مطلق،

         همه چیز خاطره می شود :

           آن بارانی

          آن کتاب،..

          آن مجادله ی کوتاه و آن خنده ها

          که تا آمدیم به از ته دل بودن یا نبودنشان شک کنیم،

          گذشته بودند...

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢۳
comment نظرات ()

نتیجه!

 

               هر چه بیشتر فکر می کنم

               کمتر به نتیجه می رسم:

               نوشته ها را خط می زنم

               خلاصه تر و خلاصه تر... 

               تا جایی که به صفر می رسند

               حرف های ناگفته ام...

 

+ کتا ; ٦:٠٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢۱
comment نظرات ()

آوای فراموش شده‌

امروز توی دالان های تو در توی سکوت هی رفت و آمد کرده ام. خواسته ام بنویسم، کلماتم عجیب شده اند. خواسته ام راه بروم، دیده ام که نشسته ام! و حرف ها همه توی مه سکوت گم شده اند... یک تکه از زیر انگشت هایم اینطور در آمده:

این کلمه ها که امروز ریخته میان دست و پای من حرف نیست. "هیچ"ی ست که نمی دانم از دستش چطور خلاص شوم...

بی‌حوصله‌. کم‌رنگ‌. خاموش‌. خالی‌. گویی پایانی در کار نباشد و مانده در سکوتِ نقطه‌ی پایان‌.

عطری یا پروازی محو شده پشت غبار تاریخ...گلبرگ‌های ریخته‌ی گلی بوده ای انگار در نقطه ای از زمان یا آوای فراموش شده‌ی پرنده‌ای.

برای به یاد آوردنِ شادمانی، جهان را زیر و رو کرده‌ام. یک بغض ِ بزرگ یافته ام به جایش کوک ِ کوک! حالا بر صحنه‌ی زندگی میانِ جمعی از تماشاگران منتظرم بنوازمش

سکوت، شکستنی‌ست.چرا که نه؟... اگر چه با بغض!  راه، رفتنی‌ست. چرا که نه؟... اگر چه بی پا!  فریاد کشیدنی‌ست اگرچه بی حنجره. و پایان ِ کسی تا به حال پایان ِ زمان نبوده است...

 

                    عطری یا پروازی؛

                   محو پشت غبار تاریخ...

                   گلبرگ‌های ریخته‌ی گلی بوده ای انگار

                    در نقطه ای از زمان

                    یا آوای فراموش شده‌ی

                    پرنده‌ای...

+ کتا ; ٢:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٥
comment نظرات ()

 

 

               من از وقت های تنهایی ام

               چه بادبادک ها درست می کنم

               رها در آسمان

               با نخی به دست باد

              ...

+ کتا ; ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٢۸
comment نظرات ()

هزار گنجشک...

یک:

روز با باران شروع شد و صبح زود، ساعت چهار و ربع دخترک بیدار شده بود درس بخواند. من متعجبم و تا به حال ندیده بودم کسی در سوم راهنمایی این همه درس بخواند. طفلکی! کاش قدرتش زیاد تر از حجم کار هایش باشد. ... باز هم ساعت هفت صبح کلاس فوق العاده داشت و رفت.

دو:

هر سه گلدان های رازقی ام بیمار شده اند. پری روز رفتم برایشان دارو گرفتم. یک حسی بهشان دارم انگار که دوستان نازنینی باشند و بیمار توی خانه افتاده باشند و من رفته باشم برایشان شربت سینه و قرص گرفته باشم...

صبح بعد از اینکه دخترک رفت مدرسه، من هم رفتم به پرستاری از یاس ها. نبضشان را گرفتم. تب داشتند...

سه:

خودم را مجبور می کنم کتاب بخوانم. بعد از ناتور دشت، تیستوی سبز انگشتی  را خواندم. حالا هم دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم را در دست گرفته ام. یکی از راه های کسب آرامش خوشبختانه برایم کتاب خواندن است. باید مواظب باشم تمرکز کتاب خواندنم را جایی گم نکنم.

چهار:

چهار اینکه من همچنان محو تماشای پرنده ها بر شاخه ها هستم...

.

                                    هزار گنجشک،

 

                                     بر هزار شاخه

                                     که نشسته باشد...،

                                    : هزار شعر تازه است

 

+ کتا ; ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٦
comment نظرات ()

دلخوری

 

بغض می کنم!

 

کفش های خیالم را می کـَنَم

پای گلیم ِ رویاهای کــَس ِ دیگری

...

 

شاید که

 

قالیچه ی پرنده ای باشد

.

.

.

 

دارم فکر می کنم چطور می شود از دست  دلخوری ها گریخت؟! من امروز سخت دلخورم. و آفتاب درخشانی که می تابد هم باری از دوش دلخوری ها کم نمی کند...

یک کمی مرددم که اینجا بنویسم یا نه؟‌ مخاطب درونی می گوید خب بنویس! تو که همه چیز را نوشته ای... این هم تکه ای از حال و هوای زندگیست.

باز تردید دارم. یاد حرف های دوستی می افتم که می گفت برای چه غصه هایمان را به دیگران منتقل کنیم؟ بعد یاد خودم می افتم که بهش گفتم غصه های ما آنقدر که خودمان را آزار می دهند، دیگران را آزار نمی دهند. بیان آنها تنها مارا سبک می کند...

من می نویسم. شما اگر نخواستید، نخوانید... 

...

 دلم گرفته.

صبح اول صبح تا رسیدم شرکت  تلفن زنگ زد. پرویز بود. برادر بزرگ حمید. از آمریکا! ناراحت و عصبانی.

نمی دانم چه چیز های نادرستی به گوشش رسیده بود که با من هم این همه بد حرف زد. از دیر تمام شدن ساختمان. از اضافه شدن خرج ها. از اینکه می گفت:

« چرا چهار ماه کار تعطیل بوده؟؟!!! »

کاری که حتی یک ساعت هم تعطیل نبوده.

با تعجب می پرسم:« این حرف ها از کجا آمده؟..این کار حتی یک ساعت هم تعطیل نبوده...» 

می پرد میان حرفم و می گوید: «رفته اند پرسیده اند!»

..... عجیب است. دل آدم بد جوری سیاه می شود.

می گوید:« همه ی ساختمان ها دو ساله تمام می شوند.چرا این ساختمان چهار سال طول کشیده! !»

می گویم :«کجا چهار سال طول کشیده؟ ...هفتم مرداد سال هشتاد و چهار اولین کلنگ تخریب به ساختمان زده شده. تا الان شده دو سال و چهار ماه که!‌ آن هم  کیفیتی که این ساختمان دارد را نمی شود با ساختمان های بساز و بفروشی مقایسه کرد... »

می گوید :‌«نه خیر ! ...خیلی بیشتر شده! آن هم با این همه خرجی که اضافه شده...  »‌

گفتم:« شما به حمید اعتماد ندارید؟ »

‌می گوید:« تا حالا داشتیم اما دیگر نداریم!»

از اینجا به بعدش را دیگر نمی شنوم. انگار نفس هم نمی توانم بکشم...و او  با یک حرف هایی همینطور ادامه میدهد که کلماتش را تشخیص نمی دهم. نمی فهمم چه می گوید فقط وسط حرف هایش شنیدم که گفت : « خیال می کند ما خریم!»‌...

گفتم : « خدایا ! این حرف ها را من از که دارم می شنوم؟...» گفت : « از من ! »

دلم برای تنهایی حمید می سوزد.  بعد از تلفن حس کردم که به شدت  گریه م گرفته. رفتم توی کتابخانه و مدتی همینطور خیره به کتاب ها نشستم. گریه داشتم اما نمی آمد. بیشتر بهت زده بودم. و هنوز هم هستم انگار...

+ کتا ; ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٧
comment نظرات ()

روز پاییزی

یک :

.

 

 امروز آرامم!

درست مثل

خود همین روز پاییزی

که منتظر بادی نشسته تا

برگ های خسته را

پرواز دهد...

.

.

.

 

دو:

« یک کار هایی هست که باید تمام شود. می شنوی؟! یک کار هایی هست که باید تمام شود. می شنوی؟! ... یک کار هایی هست که تو باید تمامشان کنی! ...می شنوی؟ صدای من را می شنوی ؟ الو ...الو....»

این مخاطب درونی همینطور یک ریز دارد یک جملاتی مثل جملات بالا را با جمله بندی های مختلف تکرار می کند. پر واضح است که خودم را زده ام به نشنیدن.

+ کتا ; ۱٢:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۸/٢۳
comment نظرات ()

از یک تا نمی دونم چند...

پیش نوشت اینکه امروز قصد دارم همینجور شماره به شماره به این پست اضافه کنم بنا بر این نمی دونم تا چند...! 

یک:

صبح جمعه هجده آبان

ساعت ۹ صبح است و من نسبت به ساعت ۷ که از خواب بیدار شدم، و همچنین نسبت یه ساعت ۸ که صبحانه خوردم، احساس بهتری دارم.

جریان اینست که در این فاصله ، بعد از مدت ها توانستم یک کتاب را که مدت ها بود می خواستم بخوانمش،‌ بدست بگیرم و از صفحه ی اولش عبور کنم!‌

این همه حس پرواز را مدیون همین یک صفحه هستم که مرا واداشت دفترچه خاطراتم را بردارم، دنبال خودکار بگردم و این موفقیت را ثبت کنم. چون مدت ها بود آنقدر تمرکز نداشتم که بتوانم از روی یک پاراگراف یا حتی گاهی از روی یک خط و یک جمله بگذرم. چه برسد به اینکه به شوق خواندن مطالب صفحه ی بعد، یک صفحه را ورق بزنم!

بدین وسیله این موفقیت بزرگ را به خودم تبریک می گویم و برای خودم به فال نیک می گیرم. برایم نشانه ی خوبیست. احساسی در این حد که انگار بعد از روز ها تحمل در و دیوار بسته و خوابیدن در بستر بیماری، ناگهان این قدرت و توانایی را در خودت ببینی که یک صبح آفتابی،‌ برای تنفس هوایی تمیز،‌ پا از خانه بیرون بگذاری...

دو:

آخر شب جمعه هجده آبان

خانومه گفت سعی کنین بعد از تمام شدن هر روز، سه چیزی را که در آن روز باعث ایجاد احساسی خوب در شما شده را به یاد بسپارید یا ثبت کنید.

از امروز قصد دارم این تمرین را انجام دهم.

اولین حس خوب امروز: درک احساس آرامشی که در حمید بود

دومین حس خوب امروز:‌ همین که خواندن آن کتاب را شروع کردم و دو سه فصل هم خواندم.

سوم: ... رنگ غروب خیلی تماشایی بود ...

 

سه:

 

نوشتن و باز نوشتن،

اتود هایی برای شعر

نوشتن و باز نوشتن،

اتود هایی برای زندگی...

 

چهار :

از دکتر قاف خبر اینکه هر دکتری که دیده تش، گفته عمل بی فایده ست... ما هم دیروز رفتیم بیمارستان. ...

 

+ کتا ; ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۸/۱۸
comment نظرات ()

غریبانه

(که می دانم نخواهد خواندش هرگز...)

به سارایی که صبح امروز، برای بازگشت پرید سوی آلمان. و حجم نگرانی ام برای قلب تنهایش.

                  آنجا هوا سرد است. می دانم!

                  و قلب تو از انجماد بیزار است.

                   - این را هم!-

                  برای همین است که 

                  دست گرم خاطرم را

                  فرستاده ام تا یاد جیب هایت

                  گمان ِ تنهایی مبر،

                  با تو خواهند ماند

                 تا خورشید

.

.

.

.

.

حمید میاد کنار گوشم میگه :

 

       - بجنب! عجله داریم! یه نمای دیگه هم هست ها... فقط این یکی نیست... و مثل آقای رئیس ها، جوری که انگار خودش هم عجله داره رد می شه.

 

 

من سر تکون می دم  که یعنی باشه. یعنی می دونم. و نگاهم روی مانیتور انگار سخت درگیر کار کردن روی نمای ساختمان پروژه ی "درروس" ه.

 

 

 اما اخم های دلم تو همه. فکر سارام. که خودش تو هواپیماس و تا یک ساعت و ده دقیقه ی دیگه میرسه فرانکفورت. فکر کامی ام که میره فرودگاه دنبالش و گفته براش پالتو هم می بره. فکر تلفن های مشکوک و هر شبانه ی سارا به دوست های ناشناسش هستم. فکر اینکه کامی به حمید گفته عید میایم ایران و شاید دیگه بر نگردیم آلمان. فکر اینکه به سارا گفته توی این چند ماه دو جا براش کار پیدا کرده و گفته خونه رو باید کوچیک تر کنن چون اجاره ش زیاده . فکر اینکه کامی که از چهارده سالگی تا حالا آلمان زندگی کرده چطور هنوز نتونسته یه شغل ثابت برای خودش دست و پا کنه...

 

 

 

 

 

 

پی نوشت خیلی جدی: کامنت های بی ربط ، بی رحمانه پاک خواهند شد!

 

 

 

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/۸/٥
comment نظرات ()

روزهای سخت

 

.

.یاد روزهای سخت ِ گذشته ام  انداختی تا بگویی :

  " روز های سخت امروز هم 

   می گذرند."

حواست نبود

که یادم می آید آن روز ها

به آینده

چه امیدوار بودم!

. 

+ کتا ; ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٧/٢۸
comment نظرات ()

پاورقی ده

عشق،

ترس،

امید...

کلمات ناگهان

معانی گمشده خود را

می جویند...

.

 

دوشنبه دوم مهر - ظهر

از سونو گرافی برگشته ام. معلوم شد یه کیست، به شکل کره و قطر پنج سانتیمتر، داخل تخمدان سمت چپ جا خوش کرده. دکتری که سونوگرافی را انجام داد گفت احتمالن یک عمل جراحی لازم دارد.

نمی دانم عجله ای برای عمل هست یا نه. اما بعد از سونوگرافی، دلهره ام تخفیف پیدا کرد. گفت معلوم نیست جنس این کیست چه باشد و باید بعد از جراحی برود آزمایش شود تا معلوم شود. اما گفت اینکه شکلش کروی و منظم است خودش جای خوشحالی دارد.

هفت روز مانده به آمدن دایی ام از آلمان. ده روز مانده به مراسم چهلم پدرم. نمی دانم ضرورتی هست که این عمل در این ده روزه انجام شود یا می شود گذاشتش برای بعد؟!

دوشنبه دوم مهر - عصر

دکتر نتیجه ی سونوگرافی را دید و گفت دوماه فعلن سعی می کند تاثیر یک داروی هورمونی را بر روی این کیست ببیند. و اگر موثر بود ، دارو را ادامه دهد.

از اینکه فعلن نه سرطان دارم و نه زیر تیغ جراحی می روم نفس راحتی کشیدم. امشب بعد از مدت ها شاید خواب راحتی بروم.

پی نوشت همان روز:‌ چکار باید بکنیم ما که نه دلمان می خواهد پرزیدنت بوش برایمان نواقص قوانین حقوق بشر را توضیح بدهد و نه دلمان می خواهد پرزیدنت احمدی نژاد برایمان آزادی را معنا کند!!

.

+ کتا ; ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٧/٢٤
comment نظرات ()

پاورقی ۹

سه شنبه ۲۷ شهریور

صبح، بعد از صبحانه برای گرفتن کارت عابر بانکم که توی دستگاه میرداماد گیر کرده بود آمدم این طرف. کارت را گرفتم و حالا آمده ام سر ساختمان. رفتم تا طبقه ی پنجم و از پنجره ی خانه ی خودمان چشم دوختم به دامنه جنوبی البرز مهربان. با خودم فکر می کردم کی می شود توی این خانه یک شب بخوابم!

آمده ام طبقه پایین و توی دفتر کارگاه نشسته ام. حمید دارد حرص می خورد که در های به چه سنگینی را تکیه داده اند به لوله های پولیکای داخل داکت و انگار یکی ش ترک خورده.

حال خودم فعلن نه خوب است و نه بد. دلهره ها و نگرانی ها انگار تکه ای از وجود خودم شده اند. حال عمومی ام بخصوص صبح ها خوب نیست. این چند روز هم دردی در سمت چپ شکمم دارم که وقتی دست رویش می گذارم حس می کنم زیرش سفت است. مثل یک توده. ناخود آگاه فکرم می رود به سوی بد ترین حالت! چرا که نه؟! بعد به همین دلیل ساده ، ذهنم شروع می کند به پی گیری عواقب آن.

باید بروم دکتر اما می ترسم. مخاطب درونی هم بی خیال می گوید: « دنیا همینه دیگه!»

چهارشنبه ۲۸ شهریور

چندان حرفی برای گفتن و ذوقی برای نوشتن ندارم اما اردشیر گفته بود در بد ترین شرایط زندگی هم خودت را مجبور کن حتی اگر شده روزی یک پاراگراف بنویسی. مهم نیست چه می نویسی . فقط سعی کن بنویسی و تاثیرش را بعد از نوشتن خواهی دید. این حرف نمی دانم چرا همیشه توی ذهنم هست و برای نوشتن های بی دلیل بهانه ی خوبیست.

پنجشنبه ۲۹ شهریور

ده و نیم شب است. نمی دانم چرا پیش تر ها عدد چهل هم برای خودش عدد با صلابتی بود و حالا چه کوچک شده! تا چهلم پدر دو هفته بیشتر نمانده. هنوز کسی را دعوت نکرده ام. هنوز برای سنگ قبر هم تصمیمی نگرفته ام. می دانم که برادرم هم به فکر نیست. اما اگر من انجام بدهم می گوید چرا اینطور شد و چرا آنطور شد! مهم نیست.

این روز ها چهره ی بی اهمیت زندگی رخ به من کرده. باید بتوانم به آسانی از همه چیز دل بکنم. ...نکند این دل کندن دیر شود...

شنبه ۳۱ شهریور

خسته و نا امیدم. این روز ها خیال می کنم شاید راه زیادی هم تا پایان نمانده باشد. بعد از تصور کوتاهی راه و افق هایی که نا دیده خواهد ماند دلم می گیرد

یکشنبه اول مهر

...

حرفی برای گفتن

نیست؟!

باید

سپیدی کاغذ را

باور کنم ؟

.

 

دوشنبه دوم مهر

دارم از استرس و دلشوره می میرم. چقدر ترسو هستم! همانقدر که در کودکی بودم. مثل شب های موشک باران. مثل تاریکی های ته حیاط. گریه دارم و آغوش مادر هم نیست. گریه دارم و دلداری های پدر هم نیست. دیروز رفتیم دکتر.

تا دست روی شکمم گذاشت گفت یک چیزی حس می شود. امروز می رویم سونو گرافی. آینده ی نزدیک هم هیچ خبری از آفتابی یا ابری بودن هوا نمی دهد.

مخاطب درونی مدام می گوید : مطمئن ترین لحظه ، همانست که در مشت داری! ...

 

+ کتا ; ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٧/٢۳
comment نظرات ()

پاورقی هشت


یکشنبه ۲۵ شهریور

صدای فرهاد توی خانه منتشر می شود که :‌

یه افق یه بی نهایت

کمترین فاصله مونه

...

من با شنیدن این جمله هوس می کنم دفتر چه ام را بدست بگیرم و همین دو خط را بنویسم و هی چنین فاصله ای را مجسم کنم. یه افق - یه بی نهایت...

حالم خوب نیست. دلم می خواهد و می دانم که باید قوی باشم. اما نیستم!‌ رمق توی دست و پایم نیست. ساعت می گذرد و من نشسته ام. انگار که ته یک کوچه ی بن بست نشسته باشم. به همین صراحت!

*

روز های خالی و دلگیری ست. من و مادر در خانه تنها هستیم. او راه می رود و گاه به گاه کلامی بر زبان می آورد. کلمه هایی که هیچ نیستند. بی ارتباطی به هیچ کجای زندگی.

باید بلند شوم و فکر نهار باشم. توی یخچال هم چیزی نداریم. توی کیفم هم پولی برای خرید نیست. اگر هم بود نمی توانستم همراه مادر بروم خرید.

از نقطه ی خستگی

به نقطه ی خستگی

راه می روم

بر یک مدار

*

حتی انگیزه و دل نوشتن ندارم اما اگر همین چند خط را هم نمی نوشتم چه می کردم؟ از دست این احساس تلخ، فرار باید کرد.

همون ۲۵ شهریور

حوالی ظهر ، مایلا زنگ زد. صدایش مهربانی را به یادم آورد. و ثانیه هایی را که قدرشان را باید دانست. و سهراب را که گفته بود از چه دلتنگ شدی؟‌دلخوشی ها کم نیست...

نهار یک چیز ِ من در آوردی درست کردم : فریزر را زیر رو کردم و کمی میگو پیدا کردم. ...‌پیاز داغ و دو حبه سیر و تخم مرغ و زرد چوبه و نمک و میگو! نمی دانم چه مزه ای می دهد. الان روی هم رفته حالم بهتر از صبح است. سپاس گزار مهربانی ات مایلای عزیز...

+ کتا ; ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٧/۱۸
comment نظرات ()

پاورقی شش

سرورقی:

کاش زن عمو بماند پیش ما. کاش بپذیرد. من پیشنهاد کردم که دایی با او صحبت کند که به جای پرستار، او بماند ... یعنی می شود؟

.

.

پاورقی - بخش ششم

هفده شهریور

به همین زودی یازده روز از مرگ پدر گذشت. روز هایی که سخت ترین و تلخ ترین بودند. به همراه دلهره ای که تازه ترین میهمان سینه ام شده. هرچه نگاه می کنم انگار مه غلیظی همه جا را گرفته که یک متر پیش تر هم دیده نمی شود.

پاییز می آید

فرو رفته در مهی سنگین

مژه ها و منظر باغ

درس صبوری می خوانم و امتحان می دهم. میدانم! دلهره هم مال همین امتحان است و درس ها سخت، سخت! ...چند صفحه خوانده ام؟ چند صفحه مانده؟ ...

خسته ام. ساعت بیست و پنج دقیقه مانده تا نیمه شب و خواب، گوشه ی اتاق منتظرم نشسته.

یکشنبه هجده شهریور

امروز یکشنبه بود. گمان می کنم هجده شهریور. روز به غروب نزدیک می شود. اگر کسی بود که حد اقل در ساعات روز نزد مادر بماند، من می بایست از دیروز می رفتم سر کار.

حس می کنم زندگی ام مال خودم نیست. دلم می خواهد از زیر بارش شانه خالی کنم. دلشوره ای که درست از صبح روز مرگ پدر توی دلم خانه کرده، میهمان مزاحمی ست. برادرم هم سخت دلم را شکسته.

کاش می شد به هیچ چیز فکر نکرد. ... رنگ آفتاب غروب شهریور را می بینی؟‌

...

با این همه

چه لذت بخش است هنوز

بشقاب میوه ی پوست کنده را

بدست مادر دادن...

.

چهارشنبه بیست و یک شهریور

کنار باور خاموش این سکوت که آرام آرام پر می شود در گوش های جاری زمان، در خانه مانده ام.

با خواهری که هیچ،

با مادری که هیچ،

و برادری که هیچ...

پای بسته به زنجیری که هیچ! انگار که مرغی در قفسی که هیچ و با بال هایی که هیچ و آسمانی که هیچ.

.

زمان را در آغوش گرفته ام و

او مدام در گوشم زمزمه می کند که

می گذرد ... می گذرد...

 

+ کتا ; ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٧/۱٥
comment نظرات ()

میان ورقی

یک:

سی و پنج روز از فوت پدر گذشته اما دلم همینطور هی میره پست قبل رو می خونه.

تا قبل از دیروز از توی دفتر چه، و از بعد از دیروز ، روی مانیتور. نمی تونم بگم چند بار اون آخرین دیدار رو خوندم و هر بار هم تصور کردم  همونجا هستم. فکر می کنم این قصه تا آخرین روز عمرم و تا آخرین دقیقه ی عمرم توی سرم تکرار بشه. مثل بچه ای که وقت خواب هر شب به مادرش بگه اون قصه رو بگو که هزار بار دیگه هم گفتی...

دو:

بعد از پاورقی پنجم ، توی دفترچه چند تا تکه ی پراکنده ی بی تاریخ هست که من اسمشو می ذارم میان ورقی! :

...

آرام نشستن

و در سکوت،

خطوط باریک طرح ِ درختی را در ذهن

مجسم کردن...

...

می آیند و می روند

ابر های اندوه

گاهگاهی هم

رعد و برقی،

نم  ِ بارانی...

...

رهگذر لب فرو بست

ایستاد

و درسکوتی که به کوچه ای تاریک می مانست

گم شد

 

+ کتا ; ۳:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٧/۱٠
comment نظرات ()

کاش پرنده ای ... ،

مادر بی تاب است. بی آن که بداند چرا.

مثل مرغی اسیر بال بال می زند. به در و پنجره می کوبد . در خانه تند تند راه می رود.

می خواهد در را بگشاید. گشوده نمی شود. مرا نمی شناسد. نمی داند که هستم...

و چرا  نشسته ام اینجا و  توی این دفتر چه ی نارنجی چه می نویسم.

.

آه مادر کاش

پرنده ای ... ،

پرنده ای بودی و من

رهایت می کردم

در آسمان ِ 

آبی ِ

آرامش...

.

مادر پــــــرنده ایست

 

افــــــــــتاده در قفس

 

بی بال و بی پر است

 

افـــــــــــتاده از نفس

 

.

 

مــــــادر کـــبوتریست

 

تنهــــــا و بــــــی پناه

 

دور از درخــــــت و گل

 

از آســـــمان و مـــــاه

 

.

 

مادر ترانه ایســــــــت

 

از یاد رفـــــــــــــته دور

 

کــــو نغــــــمه های او

 

ای اشک های شور؟...

 

 

 

 

 

 

+ کتا ; ٤:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٥/۱٥
comment نظرات ()

طعم دوستی

 

دیروز سپیده آمد

و خوب بود

 و طعم دوستی را هنوز

زبان احساسم

چه خوب می فهمد

کنار لبخندش

دو ساعت گذشت

و به همین سادگیست که

لحظه های خوب

 تمام می شوند.

.

.

+ کتا ; ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٤/۱٢
comment نظرات ()

 

 

 ابر ها که کنار بروند،

 گرم شودشاید

دل ما هم...

.

+ کتا ; ۱٠:٠۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٢/٢٧
comment نظرات ()

چهار: ...

یک:

 

آسان می توانی گریخت

 از کنار کلمات

 

از کنار صدا ها

 

اما نه آنچنان

 

که فراموششان کنی

 

...

 

دو:

چه غم انگیز است حکایت تکرار. من همانی هستم که دیروز بودم. تو هم. هوا هم مثل هوای دیروز. آنچه باید تغییر کند چیست؟

 

سه:

پدر امشب می رود جلفا. دنبال چه کاری؟ از صمیم قلب نمی دانم! میدانم که برای گرفتن باقی مانده ی زمین هایی که رفته توی طرح شهرداری می رود. اما نمی دانم نتیجه هم دارد این رفت و آمد ها یا نه. در هر حال آدم عجیبیست و تلاش هایش کمی تا حدودی قابل تقدیر. ایکاش یک کمی از این حس از پای ننشستن که او در هشتاد و دو سالگی دارد در همین سی و هشت سالگی در من بود. چطور او ایستاده و من حس می کنم نشسته ام؟

 

چهار:

 دری وری...شر و ور

 پنج:

 بلاگفا انگار مشکل داره. فعلن که هیچکدوم از وبلاگ های بلاگفا برام باز نمیشن.  

 

شیش:

 یعنی ممکنه من برم موهامو کوتاه کنم و بتونم مرتب نگهش دارم؟

 

هفت:

 یک تکه یادداشت از شنبه هشتم اردیبهشت:

 جمعه خانه ماندم. کاری هم نکردم. حمام رفتم. ناخن گرفتم. وقت گذشت. هیچکس نیامد. حتی اندیشه ای.

صبح شنبه لادن نان بربری آورد. گفت توی صف شیر با یک نفر دعوایش شده. طرف با مشت کوبیده توی دماغش. می ترسم. می ترسم حالش باز بد شود. طرف بهش گفته:« دیوانه! تو را باید بیاندازند توی دیوانه خانه...»خودش می گوید نفهمیدم چه شد که درگیر شدیم.

 

هشت:

 سه تا تکه شعر هم هست که دوستشان دارم و حاصل همین یکی دو روزه اند که نمیدانم کجا بنویسم شان هنوز.

 نه:

 پنجشنبه شب قراره بریم خونه یکی از دوستای قدیمی حمید که من نمی شناسم اش. از اینجور جاها رفتن که هیچ شناختی از صاب خونه ندارم و برخورد اوله هیچ خوشم نمیاد. نمی دونم چی بپوشم. موهامو چکار کنم. چه حرفی میشه زد. من که آدم دیر جوشی هستم هیچوقت سر هیچ صحبتی رو باز نمی کنم. باید به یاد صورتک خیالی جان صورتک لبخندم را روی صورت بگذارم.

 

دلم مثل دل عرفان که کامنت های چند قسمتی می خواست کامنت نه قسمتی می خواهد.

 راستی!...

 

ده:

 

عرفان! تو هنوز به روز نشدی؟

 

+ کتا ; ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٢/٩
comment نظرات ()

ساعت سه صبح

ساعت سه صبح دوشنبه سوم اردیبهشت داییم رفت. آخرین تصویری که در نگاهم مانده تصویر صورت خندان ش است که در پیش زمینه ی محوطه ی پارکینگ شب فرودگاه از پشت برگ هایی دست تکان می داد. و آخرین تماس، چند دقیقه پیش تر، دست چپ اش بود که وقتی توی صف ماشین هایی که از فرودگاه بیرون می روند بودیم آمد کنار پنجره ی ماشین و لپ راستم را گرفت و کشید. و قبل از اینکه سوار ماشین شده باشیم، آخرین آغوش، همانجا ایستاده کنار ماشین بود که اشک هایم برای بیرون ریختن بی تابی می کردند و من با تمام نیرویی که داشتم، در چشم هایم نگاهشان داشته بودم و در عوض هیچ نتوانستم بگویم. حتی یک کلام!  و پیش تر ساعتی توی سالن فرودگاه جسته گریخته نگاهش کرده بودم اما

در تمام راه بازگشت از فرودگاه که تا الان هم ادامه دارد، انگار غواصی باشم که به رکورد تازه ای از عمق اقیانوس دلتنگی دست یافته باشم. تمام مسیر را گریه کردم و آنجا، همانجا که هنوز نرفته بودیم بیرون و دستش لپم را کشید و خودش داشت ما را می فرستاد خانه که قبل از او برویم، و من بعد از آخرین آغوشش گریه ام گرفته بود و زود آمده بدوم سوار ماشین شده بودم و حمید  اشکهایم که یکی یکی داشتند می ریختند بیرون را دیده بود و گفته بود که : «خب پیاده شو برو یکبار دیگر بغلش کن !» اما همانطور نازک و هق هق کنان گفته بودم که نمی خواهم گریه ام را ببیند!‌ و سعی کرده بودم میان سایه روشن ها گم شوم ...

آسمان آبی امید را

از تو رها شدن و باز

به تو رسیدن

کاش پروازی بود...

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پی نوشت: هنوز هیچ پیامی برای این یادداشت نوشته نشده است

+ کتا ; ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٢/۳
comment نظرات ()

 

یک)

 

دنبال بازیچه ی گم شده ای

 تمام سوراخ سنبه های خانه را گشته ام

 نیست

 گویا من بزرگ شده ام مادر

 باورمی کنی؟

.

.

 

 

 دو)

  ببین!

 قانون بازی اینست:

  من بازیچه ی تو

 تو بازیچه ی من

 حالا از اول

 می آیی؟

.

.

 

سه)

  برای اوقات

 سر رفتگی حوصله مان

 بجز عاشق شدن

 فکری بکن

.

.

 

چهار)

 یکبار در میان

پیدایت می کنم

پیدایم می کنی

سک سک!

و بازی چه آسان

تمام می شود

.

.

.

.

.

 

 

 

 

پنج)

 

یادم بماند که

  

+ کتا ; ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱/٢۸
comment نظرات ()

 

 

منتظر کسی نشسته ام

که نمی آید

و اتفاقی که هرگز

نخواهد افتاد

 

+ کتا ; ٥:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱/٢٧
comment نظرات ()

توی دل من و تو ...

 

غروب آخرین شنبه ی سال. کنار یک عالمه خستگی و سردرد از بوی رنگ تینری که از صبح پیچیده توی راه پله های  شرکت و مثل فضول ها سرک کشیده توی تمام اتاق ها و کله های ما و لمیده همانجا.

 

 

همراه دلی که هیچ جا نیست. شعری که هیچ جا نیست. میان روز هایی که قدری برای دانسته شدن ندارند.

 

 

توی جیب ِ

 

 کلمه هایی که

 

حرفی برای گفتن ندارند،

 

یک تکه یادداشت ِ

 

چک مارک خورده ی

 

مچاله ام

 

 

مخاطب درونی اصرار دارد که از بوی بهار بگو. من اما بجز بوی تینر از صبح بویی نشنیده ام. مخاطب درونی اصرار دارد که از شکوفه ها بگو من اما از صبح هیچ شکوفه ای ندیده ام. مخاطب درونی معتقد است که سه روز دیگر بهار است و عید است و عید خودش به تنهایی برای شادی دل کافی است. بعد می پرسد مگر نیست؟  یادم می آورد که مگر یادت نیست کودکی ها؟ بوی سنبل سر سفره و رفت و آمد میهمان ها...دست کشیدن سر سبز گندم های یکقد و تماشای  نارنجی ماهی ...  ازش می پرسم این سی و هشت سال را که از اینسوی سال با هم انگار که از لب جویی پریدیم آنسو مگر توفیری داشت؟ صدایی می آِید و سازی نواخته می شود و می گویند : آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی. توی دل من و تو اما چه اتفاق؟

 

+ کتا ; ۸:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/٢٦
comment نظرات ()

 

 

 امروز

    آرام و 

     بی تفاوت و

       سرد

جاده ای بی انتها را

به سوی هیچ کجا

می دوم

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/٢۳
comment نظرات ()

حرف هایی هم گاه

 

 

 

حرف هایی هم گاه

جایی از زبان می مانند

 

 آنقدر

 

تا بی رمق

یا به خواب می روند

 

یا نمی فهمی کجا گم شدند

 

 

 از آن بدتر آنست که گاه

 

حس کنی

 

خودت هم حرفی بودی

 

که بر نوک زبانی

 

از یاد رفت

+ کتا ; ٤:٥۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/۱٢
comment نظرات ()

یک و دو

یک:

 

حمید نمی ذاره گریه کنم. دعوام می کنه. اما من بغضم می شکنه. هزار بار. صد هزار بار در هر بار. دوست ندارم اشک هامو پنهان کنم. بهش میگم گریه هم مثل خنده ست. فقط نمود ظاهر غمه. برعکس خنده که نمود ظاهر شادیه.

به علاوه، از حس بغض فروخورده هم خوشم نمیاد.

هوای سرد به صورتم می خوره و اشکام می ریزه. آقای داروخانه چی نمی فهمه چرا چشم ها و نوک دماغم سرخه. شاید هم از  بسته ی پوشک های بزرگسالی که در مقابل سیزده هزار و دویست تومان در بغل می گیرم یک حدس های بزنه.

توی خیابون باز بغضم می شکنه. اما هر چی هست باید همینجا تموم شه. حمید گفته گریه نکن. پس تکلیف من با این همه اشک که ته چشم هایم انبار شده چیه؟

 

دو:

(برای نگاه خورشید وار مادرم)

 

 

کنار پنجره آمده ام

که تماشایت کنم

تو هم مرا نگاه کن

ای آخرین

طلایه ی خورشید!

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/٢٤
comment نظرات ()

لالایی

 

۱

.

دست ها را

به پشت برده و

پا به پای

 سکوتی

که این روز های

تلخ

همراه من

است،

راه می رود

شعر

                                         

۲

 

 یه آقایی قراره بیاد یه قراردادی رو از من بگیره بره. من باید اگه کمک خواست کمک اش کنم. ولی نمی دونم چطوری. مثلن اگه راهنمایی خواست راهنمایی ش کنم ولی نمی دونم به کجا. اما اگه مثلن برای پاکنویس کردن قرارداد کاغذ بخواد خب می تونم بش بدم. و باید یادم باشه که یه بروشور هم بهش بدم. اما کاش نمی اومد. من سخت سر در لاک خودم هستم و حوصله ی هیچ بنی بشری را ندارم.

توی دفتر چه ام:‌

ده دقیقه به هشت صبح است و دخترک صبحانه خورده و حمید رفته برساند اش مدرسه. من منتظرم که حمید برگردد و صبحانه بخوریم. شرقی غربی دراز کشیده ام توی تختخوابی که جمع نشده و بر ملافه های کج و کوله. دست چپ ام مثل جک سرم را نگه داشته و با دست راست می نویسم.

وقتی آدم خسته باشد و نتواند خستگی در کند چه می شود؟ ‌به گونه ی غیر قابل انکاری خسته هستم. هیچگونه امکان رفع خستگی هم از حالا به بعد ندارم. 

دلم یک خواب بی پایان می خواهد. خوابی از جنس راهی سرازیری که بشود تا ابد در آن قدم زد...

دخترک در فکر بهار است. یکی دو روز پیش عدس هم خیس کرده که سبز کند! گفتم بیست روز مانده به عید کافی است. چهل روز زیاد است. سبزه هایت درخت می شوند! 

به این روز شماری ش که نگاه ی کنم یادم می افتد که باید فکر خانه تکانی هم باشم. دایی رضا هم ممکن است عید از آلمان بیایند. خانه از خانه ی خانم هاویشام هم افتضاح تر شده. این روز ها بعضی ثانیه ها هی یک فکر غم انگیز می آید توی سرم و چرخی می زند و من به زور از خانه بیرونش می کنم. سوت می زند و میگوید علاقه ای به ادامه ی زندگی ندارم. اشاره می کند به حال مادرم که روز به روز بد تر می شود. بعد بخش بودن یا نبودن را باصدای هملت دکلمه می کند و حواس من پرت صدایش می شود...حواسم که پرت شود کار تمام است. نسشته برایم جلسه ی توجیهی گذاشته که :‌وقتی میدانی و مطمئن هستی که آنچنان که می خواهی هرگز نخواهد بود ، وقتی رمقی حتی برای جمع و جور کردن شعر های خودت نداری و پراکنده پراکنده اینجا و آنجا به دست باد می سپاری شان و اصلن چه اهمیت دارد که خوانده بشوند یا نشوند...

این بار من می شوم مخاطب درونی او و می گویم این فکر ها را از خودت دور کن. به دخترک ات فکر کن که چه پر از شور زندگی در انتظار بهار است. به خانه ای که ساخته می شود، به یک شب خوابیدن در آن خانه. به یک عصر نشستن پشت یک میز گرد کوچک با  قوری چای و رومیزی سفید در بالکنی که البرز بهت لبخند خواهد زد. به هوای آزاد و کوه فکر کن به سفر هایی که در راهند. به کوچه هایی که همین حالا دارند درباره ی صدای قدم هایت حدس هایی می زنند...به فردایی که شاید زیبا تر از امروز باشد... 

حمید برگشت. بریم صبحانه

+ کتا ; ٦:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۱٥
comment نظرات ()

 

مغشوش و در هم و خسته اما در پوستی که خوب میداند تظاهر چیست.

نه بابا تظاهر چیه. همینه دیگه:

 

 کنار آمدن با تمامی ثانیه ها

 همچنانکه هستند

 نه آنچنان

 که می خواستیم باشند

و حرف ، آن که می بایست می آموختیم اش شاید همین بود.

 

 

 

(-)

 ثانیه ها

توی جیب های من

 تبدیل به

کلمه می شوند !

+ کتا ; ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۱٤
comment نظرات ()

بدون عنوان

 

شنبه است. شنبه ای که گرچه برفی آغاز شد اما نتوانست خودش را در دل من جا کند.

 

دلم امروز خاکستری است

 مثل همین ابر ها

که باریده اند و

حرف هایشان را گفته اند و

منتظر بادی هستند

که بیاید و بپراکندشان...

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بابا گفتند توی اینتر نت بگرد برای ثبت نام کارت بنزین گفته اند توی اینتر نت ثبت نام می کنند. ما که ثبت نام نکرده ایم. من هر جا گشتم نوشته بود مهلت ثبت نام تا آخر آذر ماه بوده. و نوشته بود کسانی که از موقع خرید خودرو نشانی شان تغییر نکرده نیازی به ثبت نام ندارند. اما بابا همچنان اصرار دارند که توی تلویزیون آدرس سایتی را زیر نویس کرده که همه باید بروند آنجا ثبت نام کنند. من چیزی پیدا نکردم. لطفن اگر کسی اطلاعی در این باره دارد راهنمایی کند.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یادم بماند که ...

+ کتا ; ۱:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٠/٢۳
comment نظرات ()

اول اینکه

 

اول اینکه بد جوری دارم از فکر های خودم عقب می مانم. همینطور توی صف منتظر هستند و من هی لیستشان می کنم اما باید قبول کنم در این مسابقه ...

 

 روز ها

 تند تر از

 فکر هایم،

 فکر هایم

 تند تر از من

می دوند...

 

نه اول میخواستم بنویسم نگاه!...آخه این چه کاری بود....؟

 

 

اول هم می خواستم از ساسان تشکر کنم که منو به بازی شب یلدا دعوت کرده و از صبح یه لیست هم کنار دستمه تا حالا ده مورد رویش نوشته شده اما هنوز  باید درباره اش بیشتر فکر کنم .

 

نه! ... اول می خواستم یک تکه یادداشت که از چهارشنبه توی دفترچه ام جامانده را بنویسم که به نظرم تا آن را ننویسم هیچ چیز دیگری نمی توانم بنویسم... 

 

اما باز هم این ها نه! اول اینکه قطعنامه بالاخره با پانزده تا رای موافق علیه ایران  تصویب شد و سرگرمی تازه ی ما این خواهد شد که بنشینیم و تاثیراتش را تماشا کنیم ...

 

همه ی این ها به کنار که اول باید یک نقشه را تمام کنم و بدهم رئیس رویش تغییرات بدهد.

+ کتا ; ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱٠/۳
comment نظرات ()

 

 

آسمان آبی دل تو و

 حواس نارنجی من و

 این همه ابر سرگردان

 که ندانند غروب آفتاب را نگاه کرده اند

 یا رنگ حواس من

 توی چشم هایشان افتاده

 ...

 کجا بنویسم

 این حکایت را؟

 ...

 اندوه زده

 ابر زده

 چندان هم دلگیر نیست

 رنگ غروب

 ...

 

 

مخاطب درونی: این چرندیات چیه می نویسی؟ اصل حالت چطوره؟

 -اصل حالم؟ مگه حال آدم اصل هم داره؟

مخاطب درونی: طفره می ری؟

 -نه بابا گفتم یه چیزی گفته باشم.

 مخاطب درونی: خب؟

 -اگه بخوام بگم تکراری میشه. گاهی حوصله ی فک کردن ندارم دیگه. همین.

 مخاطب درونی:...

-چرا اینجوری نگا می کنی؟ مگه خودت کار و زندگی نداری گیر دادی به من؟ دلم می خواد غر بزنم. ولی صدامو کسی نشنوه. نمی خوام خودمو لوس کنم. دنبال یه کمی وقت می گردم میون روز برای خودم. تا حالا فکر می کردم این وقتایی که برای خودم توی نت می چرخم مال خودمه. اما وقتی مال خودته که هر کار دلت خواست بتونی باهاش بکنی. من می تونم دست وقتایی که تو نت می چرخم رو بگیرم و با هم بریم گردش؟ نه ! جان من می تونم؟ نمی تونم دیگه! باید اینجا نشسته باشم پای کامپیوتر. ... نفس عمیق.

 حالا بهم بگو شونه ت کجاس که بشه دو دقیقه سری روش گذاشت و حرف نزد؟

صدام کردند. باید برم.

 

 

 

+ کتا ; ۱:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٩/٢٧
comment نظرات ()

 

۱-

دیروز بالاخره منم سیم کارتمو گرفتم. اما هنوز گوشی ندارم!

 

۲-

نوشته هایم خیلی خیلی پراکنده شده اند. از دیدنشان اینجا و آنجا تعجب می کنم. اینجا کنار دستم ، خودکار قرمز روی یک یادداشت نوشته :‌

 

دریک نقطه

تمام

و دیگر سر خطی

وجود نخواهد داشت

به همین راحتی باید باشد

مردن.

چند جای دیگر هم چند تا تکه یادداشت این طرف و آنطرف و مثل همین برگ های پاییز در دست باد...

 

٢

حمید به دخترک گفت:«بیا تولدی براش یه گوشی حسابی بخریم»

دخترک لب ورچید و اول جواب نداد و بعد با تاخیر، رو به سمت پنجره آرام گفت:« نه!»

هر دو باهم پرسیدیم :‌«چــــرا؟!»

دخترک گفت: « چون تولدی یه هدیه ی معصومانه ست. گوشی به تولدی نمی خوره»

:)

 

+ کتا ; ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٩/٢٦
comment نظرات ()

...

 

 

من؛

 

نفس عمیق!

 

 ..کمی مکث از سر دلتنگی و باز

 

دنبال باقی روز دویدن

 

 

من؛

 

نگاه به کوچکی ِ دست هایم و

 

آنها را به شکل مشت

 

 در جیب فرو بردن

 

 

من؛

 

در کوتاهی راه ِبین ِ

 

کوه ها و آدم ها رفتن و برگشتن

 

 

 

- و لبخندکی از سر یاس

 

روی لب های تنهایی -

 

 

من؛

 

راه حل ساده ای که هیچوقت

 

تا پایان وقت قانونی آزمون

 

به ذهنت نمی رسد

 

 

 

 

 

+ کتا ; ٢:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٧/٢٢
comment نظرات ()

 

 

"چه کاریست؟

: بازی با حریفی که  

 

 می دانی بازنده ای!"

 

درچشم های روزگار

سرد

نگاه می کنم

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٧/۱٧
comment نظرات ()

 

۱-

لبخند نزدیک

امیدی دور

کلمه هایی میان زمین و آسمان

و صد البته

خورشید مهربان مهر ماهی

 

۲-

دخترک با چه شوقی رفت مدرسه. اینجا می نویسم که ثبت شود. که بشود بعد رویش فکر کرد که چه عواملی باعث می شود که یک دخترک با این همه شوق منتظر آمدن ماه مهر باشد و از چهل و پنج روز پیش روز شماری کرده باشد که تابستان زود تر تمام شود و مهر ماه برسد...و بشود شمرد که تا چند سال بعد همین حس را خواهد داشت؟ انقدر از مدرسه رفتن خوشحال بود که انگار داشت می رفت توی بغل خوشبختی. صبح چشم هایش چه برقی می زد.

۳-

یادم باشد که می خواستم درباره ی ارزش سکوت فکر کنم.

اینکه هر صدا یا هر کلمه ای با سکوت معنا پیدا می کند.

درست مثل هر بودنی که با نبودن

 

۴- اینکه

 با کمال تاسف

دیروز در یک مجله ی خارجی خواندم که پاواروتی عزیز هم سرطان گرفته ...

۵-

پنج اینکه دیروز ...

دیروز بالاخره بعد از حدود هزار سال  و اگر بخواهم دقیق تر بگویم یازده سال! تصمیم گرفتم به افتخار رسیدن اول مهر، برای خودم یک کیف نو بخرم.

کیف قبلی ام را سال هفتاد و چهار خریده بودم. جریان خریدنش هم این بود که عصر چهارم آذر ماه سال هفتاد و چهار وقتی داشتم خسته و کوفته از دانشکده بر میگشتم و آن روز هم توی دانشکده اسکیس داشتیم و دست هایم پر از وسایل ترسیم و مداد رنگی بود، توی یکی از کوچه های فرعی شریعتی یک موتور سوار آمد و کیفم را زد و رفت. این کیفی که الان داشتم کیفی بود که بعد از سرقت کیف قبلی خریده بودم. خیلی هم معمولی و ارزان قیمت بود. اما من دوستش داشتم. حالا دیگر بندش خراب شده بود و هی از جا در می رفت. وقتش رسیده بود که یک کیف نو بخرم.

 یکی دو روز پیش کیف های تک چرم ِ شعبه ی میرزای شیرازی را دیده بودم . از یکی ش بدم نیامده بود. اما از چیزی که من می خواستم  بزرگ تر بود. یک کیفی در ذهنم بود که فکر می کردم قبلن توی تک چرم دیده ام. اما نبود. همین شد که گفتم برویم شعبه ی منوچهری را هم ببینیم. شاید آنجا باشد. خلاصه رفتیم منوچهری و آنجا هم نبود. تمام کیف فروشی های آنجا راهم گشتیم و یکی دو تا کیف که گرچه نه آنچنان که می خواستم اما خب از بقیه کمی بهتر بود را قیمت کردم. همینطور نا امید داشتم ویترین ها را نگاه می کردم که یک هو دیدم بله. خودش است. نه روی سرش دسته دارد و نه روی صورتش قفل. ساده و سیاه.

گفتم:« همین را می خواستم!» و رفتیم توی مغازه. شلوغ و پلوغ بود و کسی از مشتری نمی پرسید چه می خواهید. بعد از کمی سرگردانی بالاخره توانستم به یکی از فروشنده ها بگویم که:« کیف پشت ویترین را...» با بد اخلاقی گفت:« همان یک دانه است. اگر می خواهید از توی ویترین بیاورم اش. »گفتم:« اگر بیاورید ببینم اش ممنون می شوم.» آورد.

من که کیف را پسندیده بودم گل از گلم شکفت و گفتم:« می خواهم اش. چند است؟‌» قیمت را گفت. رئیس پرسید:« تخفیف چقدر دارد؟» ‌ گفت : «تخفیف ندارد.» رئیس گفت:« حتمن دارد. ما هر جا قیمت کردیم یک قیمت گفتند و یک تخفیف.»فروشنده گفت:« اگر صد در صد خواستید آن موقع می گویم. » رئیس اخم هایش رفت توی هم و به من گفت:« برویم چند جای دیگر را هم ببینیم.» و از مغازه رفت بیرون.  به فروشنده گفتم:« خب شما بگوئید آخرش چند دیگر. اینجوری که مشتری را از دست می دهید. همسرم با این برخورد دیگر بر نمی گردد توی این مغازه.» فروشنده گفت: بر نگردد!

معامله نشد و از مغازه رفتیم بیرون.

چند تا کیف فروشی دیگر ندیده مانده بود. آنها را هم دیدیم و آنکه من می خواستم نبود. توی کل منوچهری که پر از کیف فروشی است، یک دانه بود. آن هم توی همان یک مغازه ای که به علت بد اخلاقی فروشنده معامله به هم خورد.

دست از پا دراز تر سوار ماشین شدیم و برگشتیم. توی راه رئیس به من گفت که تو چرا انقدر ساده ای؟ چرا صاف و پوست کنده یه هو می گی می خوام همین کیفو؟‌ اینجوری که معلومه یارو تخفیف نمی ده!

توی دلم فکر کردم که خب تخفیف نده! ولی اون همون کیفی بود که من می خواستم.

راست می گفت؟ نمی دانم. خب من عادت به چانه زدن ندارم. معمولن هم وقتی از چیزی خوشم می آید نمی توانم این خوش آمدن را  جایی توی صورتم پنهان کنم.  

با خودم داشتم می گفتم که این هم از کیف خریدن ما. و نا خواسته دو گوشه ی لب هایم هم انگار متمایل به سمت پایین شده بود که دخترکم هم غمگین نگاهم می کرد.

***

نرسیده به خانه رئیس گفت برویم همین مغازه ی چرم مشهد که توی یوسف آباد است راهم ببینیم. و آنجا هم رفتیم.

چی؟ ...بله! عین همان کیف آنجا هم بود. البته آنجا هم تخفیفی بهمان ندادند اما در عوض فروشنده اش خوش اخلاق بود. من باز مثل دفه ی اول خوشحال شدم و توی مغازه با خوشحالی گفتم : «همان است که می خواستم!»  رئیس باز توی ماشین بهم یاد آوری کرد که: « جلوی فروشنده خوشحالی ات را نباید نشان بدهی !! »

 پس چی؟ .... ذوق خریدنش را هم دارم. یک حسی درست مثل بچگی ها. حس خوبی که نمی توانم پنهانش کنم.

 

+ کتا ; ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٧/۱
comment نظرات ()

 

 

نمی دانم چه بگویم

 رویداد ها جسته گریخته اند

من جسته گریخته ام

و همینسان جسته گریخته انگار،

از زندگی عقب مانده ام....

 

 

از همه ی پیام های پر مهرتان سپاسگزارم.

حال و روزی ندارم. فرصت به روز کردن وبلاگ را هم فعلن ندارم. اما قسمت های بعد ماجرا را نوشته ام که اگر ننویسم می میرم. توی دفتر چه یاد داشتم دارم می نویسم. فرصت که شد، قسمت به قسمت پاکنویس اش می کنم اینجا.

همینقدر بگویم که الان خواهرکم توی زندان اوین است. خیلی دلنگرانش هستم.

تا بعد...

 

 

+ کتا ; ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٦/٧
comment نظرات ()

آری خورشید می درخشد!

 

کلاغ های سیاه بی مهابا خبر های بد می آورند. صدای قار قار پیچیده در کوچه ها بی آنکه کسی بفهمد چه می گویند...

دلهره پایان نمی پذیرد

در یک سر گیجه مانده ایم و آبها به پیش نمی روند حتی. روزگار،نو نشده کهنه می شود و دیروز و امروز و فردا چندان فرقی با هم ندارند. اینجا جای آن تکه ی شاملوست که پیش از غرقه شدن در اشک باید حرفی گفت. اما چه حرفی؟ حرف اگر حرف من باشد  شاید تکرار کنم که

دلهره پایان نمی پذیرد...

و حرف، نفسی بر نیامده از گلوست و بغضی که نه فرو می رود نه فرا می آید و اینجا جای گفتن اش نیست. چرا که چشم ها به دهان تو بسته شده که حرفی از امید باشی. پس می گویی: آری!  خورشید می درخشد! و در دل ادامه میدهی: اما نه در سرزمین ما.

 

***

 

در سر گیجه ی یک گرداب

 مانده ایم و

 آبها

به پیش نمی روند

 

***

 

 بس که تند

می چرخد زمین

 

نو نشده

کهنه می شود

روزگار

 

 

 

***

 

 پشت سنگ بزرگی پنهان

اسمش را می گذارم

یک دلتنگی ساده

 

***

 

 

جواب تو را نمی دهم

 نه که خیال کنی قهرم...

جواب خودم راهم نداده ام از صبح

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٥/٢۱
comment نظرات ()

برای رسیدن به هیچ

روزگار را ببین!

امروز هم باید از آقای صاد بنویسم! از اینکه برایم نباید عجیب باشد اما نمی دانم چرا عجیب است هنوز.

آقای صاد جمعه فوت کرد اما تا امروز به خاکش نسپردند. کسی نبود کار های تدفین را رو به راه کند. صبح امروز پدر با قطار از مشهد رسیده و یکراست رفته بهشت زهرا برای انجام امور تدفین. عجیب است؟ عجیب نیست؟ اینکه متوفی چهار فرزند و دو داماد دارد اما ...

خب بگذریم.

من خوبم. دخترکم روز شماری می کند که امتحان ها تمام شوند. هوا گرم است. حال مادرم هر روز بد تر از دیروز است.

صبح پیاده می آمدم و عجله داشتم که زود تر برسم. حالا رسیده ام. و نمیدانم ثانیه های پیاده روی را برای چه آن همه با شتاب از دست دادم؟‌ ... به چیزی شبیه این فکر کردم اما برای نوشتن اش به نتیجه نرسیدم. می نویسم که رویش فکر کنم:

برای رسیدن به هیچ

عجله دارم

و نسیم

اینچنین

ثانیه هایم را  می بَرد ...

 

 

+ کتا ; ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۳/۱٦
comment نظرات ()

 

 

 

تمام روز

به زنجیر بسته

کشیده می شوم

به دنبال شب

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٢/٢٦
comment نظرات ()

بدون آداب و ترتیب

(۱)

دیروز عصر

ماهی مرد

مهتاب تنها شد

 

(۲)

آب می خواهد

کنار باغچه ی دلم

گل تازه ای

 


 

صبح امروز از خانه که بیرون رفتیم،‌ حجله ی یک جوان ناکام سر کوچه مان بود.کوچه ی ما نوزدهم است و فکرکردم باید از جوان های همین کوچه باشد. رفتیم جلو و عکسش را نگاه کردیم: جوان ناکام نشسته بود روی مبل سفیدی. کراوات هم زده بود و دو تا دست هایش روی دو تا دسته های مبل بودند. رد شدیم. سوار تاکسی شدیم.

 میان راه از پنجره ی تاکسی هم دو جای دیگر حجله ها را دیدیم. سر سی و هفتم پیاده شدیم و راه افتادیم سمت جهان آرا. نرسیده به چهارراه دیدم سر کوچه ی مدرسه هم یکی هست و وقتی رسیدیم آنجا به چپ و راست که نگاه کردم دیدم که سر تمام کوچه های جهان آرا را هم یکی یکی حجله گذاشته اند.

دخترک گفت : مثل داستان های باور نکردنی ست!‌

من گفتم: طفلکی جوانی که بعد از مرگش اینطوری معروف شود.

دخترک رسید مدرسه. من پیاده برگشتم. میان راه باز یک جا سرم کج شده بود طرف یکی از حجله ها که پسرکی پانزده -شانزده ساله که از کنارم می گذشت متلکی گفت و حواسم پرت شد که نفهمیدم کلمه ی اولش چه بود اما کلمه ی دومش «عزیزم» بود! اول عصبانی شدم اما بلافاصله یاد سن و سالم افتادم و ته دلم شاید خندیدم. شوخی شوخی جای مادرش بودم!

کنار میوه فروشی زنی که سه تا بچه را به مدرسه می رساند داشت برایشان از این می گفت که در خوردن توت فرنگی خیلی باید دقت کنند.

مرد روزنامه فروش روزنامه ها را مرتب می کرد. شرق و اعتماد را خریدم و رسیدم دوباره سر نوزدهم و چراغهای حجله ی جوان ناکام دوباره مرا به فکر معروفیت یک شبه اش انداخت.

یک نفر توی دلم گفت : باز خوب که کسی را داشت که برایش این همه چراغ بکارد. یک نفر دیگر توی دلم جواب داد: چه فرق می کند؟

 

 

+ کتا ; ٩:٢٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٢/٢٥
comment نظرات ()

همه به تاریخ دیروز !

یک چیز هایی می نویسم. هر روز. چون نمی توانم ننویسم شان. بعد می مانند روی دستم! کجا ...کجا بنویسم شان؟

همین جا خوبست؟ نیازی نیست فکر کنم توی کدام وبلاگ باید باشند؟ فکرکنم حالم خوب نیست. فکر هایم مثل ماهی بیمارند. همین طور یک وری افتاده اند ته ِ تنگ. نه می میرند و نه به دنیا می آیند.

یک سری این هاست:

(۱)

جدا می شوم آرام

از تو

تا خودم

...

 

(۲)

 

چه زود تمام می شویم ما

 

وقتی همدیگر را

نمی شناسیم

...

 

(۳)

 

میانه ی راه

تابلویی ست:

"راه یک نفره است! "

 

...

 

(۴)

 

نگاه چه کسی ست

مانده بر آیینه

مات ؟

 

...

 

(۵)

 

چراغی خاموش،

دری بسته،

قفلی چرخیده:

"این خانه به فروش می رسد"


یکی دیگر هم این است:

 

یک آدم ِ مهربان و پر انرژی، از آن آدم هایی که آدم همیشه آرزوی دوستی شان را دارد، مقابل من ایستاده و گاه گاهی بازو هایم را می گیرد و تکان میدهد:

      - کجایی؟ ...بیا بیرون! ...

و من توی دستهایش بیدار می شوم. و او هر بار ادامه میدهد که:

      - اتفاقی نیافتاده. افتاده؟‌!

بعد کف دست هایش را مثل کسی که کاری را تمام کرده باشد از چپ و راست روی هم سُر می دهد و سرش را همزمان به چپ یا راست متمایل می کند که:

      - تمام شد!...تمام. خب؟‌ فراموشش کن.

حالم تا کابوس بعدی خوب می شود.


این یکی هم بماند برای اینکه یادم بماند

 

 

 

 

 

+ کتا ; ٩:۱٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٢/٢٤
comment نظرات ()

 

 

 

دلم گرفته.

نباید بنویسم این را اما آنقدر دلم گرفته که نمی دانم تا کی از بس که گرفته خواهد بود حرفی برای نوشتن اینجا هم نخواهم داشت.

شاید هم فردا که آفتاب در آید، دل من هم لبخند بزند. نمی دانم.

***

 

این روز ها همه سکوت ام

اگر می خواهی مرا بشنوی

گوش هایت را بگیر...

 

 

 

 

+ کتا ; ٢:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٢/۱٦
comment نظرات ()

 

 

 آرزو های دست نیافتنی

زندگی را تباه می کنند
 من دوست دارم آرزو هایم دست یافتنی باشند
 اصلن همینطور افتاده باشند میان راه
 گاهی هم یکی از آنها را بردارم
 و به حقارت اش بخندم

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٢/٧
comment نظرات ()

 

 

همراهی از این دست بی صدا و غریب. از این دست نا پدید و گم. از این دست بدون جای پایی حتی کنار جای پایت...

انگار است که خیالاتی شده باشی. که روح سرگردانی گاه به گاهی سر به سرت بگذارد. و شاید که کم کم اطرافیان هم به عقلت شک کنند.

کجا را نگاه می کند؟‌ به چه می اندیشد؟ بر زمین پی چه می گردد؟ با که سخن می گوید؟

...

کاش می دانستم  ...

 



چه روز گاری شده گذران عمر من.

روز ها می آیند، من می روم

من می آیم ، روز ها می روند ...

 

 

+ کتا ; ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱/۳۱
comment نظرات ()

 

در جدال با روز

بیهوده دست و پا می زنم .

 برای غرق نشدن

                        و به ساحل شب رسیدن.

... 

خیال کن یک روز شنا نکنی،

سوی ساحل شب را گم کنی.

به تکه چوبی آویخته شوی و نخواهی بدانی به کجا می رسی.

... که را چه می شود؟

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/۱٢/٧
comment نظرات ()

نگاه !

 

«باغچه بیلی» توی کوچه داد می زند، من از اندیشه هایم فرار می کنم ...و زمستان، بی صدا می گذرد

...

 نگاه از تلخی حقیقت

می گردانم به دیگر سوی...

:

صدای برخورد قطره های باران

با شیشه ی پنجره

...

من تصمیم  به سکوت نگرفته ام

این خواسته ی سکوت است

...

و شعر هم می تواند گاه

 بنشیند کنار آدم

 دست روی شانه ات بگذارد

 بی سخنی

...

امروز فکر هایم اینطوری ها هستند. شاید توی سرم جایگاه گرم و نرم تری داشته باشند تا روی این صفحه ی سپید و سرد.

 

+ کتا ; ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱۱/۱٥
comment نظرات ()

طرح

 

روز من آفتابی و سبک می گذرد

 

 در خودم تنها هستم

 و آرامش برکه ام را

 هیچ 

هیچ

هیچ

- حتا شیرجه ی مرغ دریایی ای هم-

 نخواهد توانست بر هم زند

 

 

+ کتا ; ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱۱/۸
comment نظرات ()

تولد

 

دلم می خواهد سیبی شوم

با گونه هایی سرخ و براق

امشب

سر سفره ی شب یلدا

 

 

+ کتا ; ٩:۱٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/۱٠/۱
comment نظرات ()

 

از این درخت

یکی یکی کلمه ها را هرس می کنم

شاخ و برگ های اضافی را

تا به تو

برسم

 

لبریز از گرفتگی ثانیه ها دلم؛ هرگز انگار به هوش نیامده است. چشم های بسته ی دوست عزیزم هم گشوده نمی شود هرچه کتابش را می گشایم. دری راهی ...صبح می گفتم که در نیست راه نیست...و صدای قدم های همراهم فکر های عزیزم را زیر پا می گذاشت. صبح ِ نمناکی بود و عجیب است که آدمی همیشه چیز دیگری را می خواهد. در صدای پای همراهی، تنهایی. و در اندوهِ تنهایی، صدای پا!. دریغ که باز افسرده شدیم. انگار که زمستانِ نیامده را سردمان است و یا که نفرینی نگرفته را عذاب می کشیم. لبریز از گرفتگی ِ ثانیه ها دلم چی؟ لبریز از گرفتگی ثانیه ها دلم به تماشای این ساعت خاکالود نشسته.

چه غمی ست توی تولد یک شعر. من فرزندم را چگونه به دنیا آوردم؟ لبریز از گرفتگی ثانیه ها دلم.آرام/ پی غربت خویش می رود.  

 

 

لبریز از گرفتگی ثانیه ها دلم

اینجا

به تماشای این ساعت خاکالود نشسته

 

لبریز از گرفتگی ثانیه ها دلم

خاموش

پی غربت خویش می رود...

 

نمی دانم. شاید هم آرام. به هر تقدیر وقتی که میبینمت کمی سبک تر می شوم باری را بر زمین میگذارم و نفسی می کشم هر چند کوتاه که در صورت ات مظلومیت ات را نگاه کنم تا بار بعد که سر راه رسیدن من به تو پر از شاخه شود باز و باز چه شاخه ها را سر ببرم برای به تو رسیدن...

 

 

 

 

+ کتا ; ۸:٥٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢٧
comment نظرات ()

در اندوه طلسمی رنگ باخته

به همین سادگی؟

 

که زیر لب

 سایه ها را

 نفرین کنان؛

 

-آه!... همه چیز

چه ناگهان

 تاریک  و

واقعی شد -

 

چشمه ی نور

که پنهان و

 سایه

که آشکار

 

به همین سادگی !

 

در آغوش  سایه ای بلند قد،

آخرین عصر پاییز

من هم سایه ای...

 

+ کتا ; ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢٥
comment نظرات ()

یک اتفاق خوب

یک اتفاق خوب خوشحالم کرده. آنهم در وضعیتی که فکر نمیکردم چیزی بتواند خوشحالم کند.

 تمام این مدت بعد از اسباب کشی کتاب های ما و خیلی خرت و پرت های دیگر توی کارتن ها مانده بود. ما توی ساختمان قبلی که خرابش کردیم کتابخانه ی بزرگی داشتیم با حدود سه هزار جلد کتاب که تقریبن نیمی از آن کتاب ها کتاب های تخصصی معماری و بقیه کتاب های شخصی ست. اینکه اسباب کشی چه بر سر کتاب ها می آورد که بماند. اما اینکه چه بر سر صاحب کتابها می آید حرف دیگریست!

کتابها رفت توی کارتن و چون کتابخانه ی ما آجری ساخته شده بود بنا بر این کتابخانه را نمی شد از دیوار جدا و منتقل کرد. کتاب ها رفتند توی کارتن ها و در به در شدند. کتاب های تخصصی معماری را منتقل کردیم شرکت اما همانطور توی کارتن مانده بودند. کتاب های خودمان را هم چون ساکن خانه ی پدرم شدیم و آنجا جای کافی برایشان نبود ، تا جائیکه جا میشد گذاشتیم توی زیر زمین و بقیه را هم گذاشتیم توی بالکن...

و این برای کسی که روز و شبی نبود که هوس خواندن شعری حتی نیمه شب هم او را می فرستاد سر وقت کتابخانه و بالای نردبان و تا از طبقه ی هفتم کتابی که می خواست را بر نمی داشت و صفحه ی مورد نظر را پیدا نمی کرد و شعر را کامل نمی خواند، آسوده نمی شد فکر کنید چه فاجعه ایست...دسترسی ات به کتابهایی که میدانی داری از بین برود.

اما توی شرکت کتابخانه ای ساختیم و شوق منتقل کردن کتاب ها را داشتم که آرشیو روز نامه های رئیس مثل سطل آب سردی خالی شد روی سر کتابخانه. طبقات کتابخانه پر شد از تمام روز نامه های منتشر شده در هشت سال گذشته.

امروز-نشاط-یاس نو-دوران-آریا-حیات نو-فتح-خرداد-مشارکت-بنیان-آفتاب امروز-بهار-وقایع اتفاقیه-جامعه....

این روزنامه ها با قیمانده های نسل آرشیو روزنامه های رئیس هستند که حدود پانصد و خورده ای کیلو یشان را در اسباب کشی دادیم به پکا و کیلویی بیست و پنج تومان بن کتاب خریدیم. اما این ها را چون به نظر رئیس منبعی برای مراجعه به بخشی از تاریخ است ندادیم. اینکه من فکر می کنم چه کسی چه زمانی و با چه انگیزه و علتی ممکن است به این آرشیو رجوع کند و آیا هرگز خواهد توانست به آنچه که در پی اش است دسترسی داشته باشد یا نه هم بماند.(چون خودم زمان قتل های زنجیره ای در صفحه ی ویژه نامه ای از روز نامه ی خرداد شعر زیبایی از محمد مختاری خوانده بودم که بعد ها هر چه دنبالش گشتم دیگر پیدایش نکردم.)

اما توی این چند ماهه روز نامه ها با پر رویی رفتند جای کتاب ها را اشغال کردند و کتاب ها مظلومانه توی کارتن ها ماندند. بدین ترتیب اتاق کتابخانه تبدیل شد به انباری. دیگر هر چه آت و آشغال و چیز اضافه بود پرتاب می شد توی این اتاق. و هر روز بیشتر از روز پیش فکر سر و سامان دادن به آن اتاق تبدیل به کاری مثل کندن کوه میشد.

خیلی حرف زدم؟‌طولانی شده؟ چرا نمی رسم به اصل مطلب؟

چند روز پیش دخترک تحقیقی داشت درباره ی نیما یوشیج. دیوان و زندگی نامه ی نیما را می خواست. داشتیم. میدانم که داشتیم. اما دسترسی به آن کار حضرت فیل بود. میدانستم که کتاب های شعر توی زیر زمین هستند گفتم برویم. خوشحال شد. کلید را برداشتیم و راهی زیر زمین شدیم. کارتن های کتاب توی طبقاتی بصورت فشرده چیده شده بود و یکی یکی باید آنها را در می آوردیم و شماره ی کارتن را می خواندیم که ببینیم مال طبقه ی چندم است. مثل همیشه که معمولن آن یکی که آدم با آن کار دارد آخرین است، بعد از کلی بالارفتن از در و دیوار و احتمال سقوط و واژگونی کل قفسه ها در انباری و صعب العبور بودن منطقه و غیره کتاب نیما را توی آخرین کارتن پیدا کردیم و با خوشحالی برگشتیم بالا. اما از آنروز هوس خواندن شعر های شاملو و دوره ی آثار هدایت بیچاره ام کرده.

دائم تو این فکر بودم که چطور می شود این اتاق کتابخانه را رو به راه کرد و کتاب ها را آورد اینجا.

امروز دل را زده ام به دریا ی آن اتاق. مشغول خالی کردن کتابخانه شدم. کلی آشغال را جا به جا کردم که برای روز نامه ها جایی پیدا کردم و منتقلشان کردم به جای دیگری. کتابخانه را خالی کردم و طبقاتش را گرد گیری کردم.

اما این آن اتفاق خوبی که خوشحالم کرده نیست.

آن اتفاق خوب اینست که لابه لای کتاب ها و وسایل منتقل شده دفتر چه ها و سر رسید هایی قدیمی را پیدا کرده ام که نوشته ها یی از حدود ده سال پیش در آن دارم. بخشی از نوشته هایم که خیال می کردم گم و نایود شده.

شعری که سال هفتاد و هفت نوشته بودم و خیلی دوستش داشتم و بعد گمش کرده بود م و این چند سال هرچه می خواستم به یادش بیاورم درست به یادم نمی آمد.

الان دارم با دست های خاکی این ها را تایپ می کنم. آن شعر را آورده ام اینجا که اینجا بنویسمش .. اینا هاش!

سال

 

هوا هنوز خنک است

من هنوز اندوهگین

    لبخنده ی گل و بهار را

ایکاش مجالی بود

.

آواز جمعی سیر سیرک ها و

رخوت یک روز گرم

   زلالی چشمه سار را

ایکاش مجالی بود

.

روز ها می گذرد و باز

اندیشه ی فردا رهایت نمی کند

   بوسه ای گونه ی سرخ خزان را

ایکاش مجالی بود

.

دل آسمان گرفته است

-شاید چون دل من-

   بارشی بی شکیب را

ایکاش مجالی بود

 

۱۳۷۷/۲/۲۲

 

+ کتا ; ۱۱:۳۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢٢
comment نظرات ()

 

می خواهم که بنویسم، ‌می خواهم که باشم

 اما

دنبال سرزمینی می گردم

که بتوانم

 پا برهنه تر از این

 بر آن بدوم...

.

دامنی پوشیده باشم پر از چین    

  که وقتی میدوم

تکان تکان های قشنگی بخورد...

.

...و افقی

که آغوشی گشوده  باشد

     

 برای من

و دامن پُرچینم

 

 

 

+ کتا ; ٥:٤٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/۱٩
comment نظرات ()

 

آرامم،

 

خوبم...

و بین ستاره ها و ماه

تقسیم شده ام

 

دو روز است که برای کمک به خودم مدیتیت می کنم. مغزم می رود راه های دور وبر می گردد.گرم می شود. پشت پلک هایم نورهای رنگارنگ می آیند و می چرخند و می روند و غصه می خورم که چرا این همه مدت این تمرین شیرین را ترک کرده بودم.

دخترک؟ ...آه بله حالش بهتر است. هنوز مدرسه نمی رود و امروز روز یازدهم است اما تبش رسیده به ۵-۶ دهم درجه. می ترسم اما باز که نکند اگر آنتی بیوتیک ها قطع شود بیماری اش برگردد.

+ کتا ; ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٩
comment نظرات ()

پاییز

به قول معروف یک:

خنده ام میگیرد ! آرامش...نگاهش کن!  چیزی که  سال های سال گم کرده باشی را. فکرش را بکن مثلن توی جیب یک کاپشن قدیمی پیدایش کنی! مسخره نیست؟ جایی این همه حقیر برای کلمه ای چنین عظیم!

 

دو:

نفس عمیق بین فکر ها درست مثل یک خط صاف است میان نوشته های پراکنده...من اما

نه خطی

نه نفسی

 

 سه:

پاییز،

 پاییز...

 پاییز ِ رویایی،

 با این همه رنگ ...

راستش را بگو

چند آشیانه از سر چند درخت  فرو ریخته ای ؟...

 

وچهار:

چهار و یازده دقیقه ی عصر یکشنبه ششم آذر.

مادرم رفت نماز بخواند. آفتاب نارنجی افتاده روی دیوار روبروی پنجره. اتاق رو به تاریکی است و نور مانیتور سفید تر می نماید. دخترک بیمار افتاده توی آنیکی اتاق. اما همه چیز رو به راه خواهد شد.

دلم پیش ریشه های آن دو تا درختی هم هست که دیشب با ریزش خاک های چاهی که زیر دفتر کارگاه دهان باز کرده، فرو ریختند.

 

و انگار که پنج:

می گوید آنقدر صبور بوده ای که دیدن بی قراری ات عجیب است.

و من حالا هر چه فکر می کنم صبر به یاد نمی آورم. صبر. خوبست اما سخت است. و تازه خوب که فکر می کنم می بینم به اندازه ی تحمل سختی اش هم فایده ندارد. صبر خیلی از اوقات عمر آدم را تلف می کند. و ما همه خوب می دانیم که داستان غوره و حلوا هم سر کاری است! صبر مثل نخود سیاه می ماند اصلن. و اینکه این ثانیه ها صبر سرشان می شود که من صبر کنم؟ ثانیه های عجول و بی رحم و دردناک.

اما پیروز آنهایند و مغلوب ما. آخرش خنده های بی امان همین ثانیه هاست و چشم های باز ما.

 

 

 

+ کتا ; ۳:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٦
comment نظرات ()

 

 

 

« همه چیز درست خواهد شد! »

این را امروز

گنجشگکی می گفت

که روی شاخه،

کنار پنجره نشسته بود. 

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٦
comment نظرات ()

 

اصولن من نمی دانم گاهی چه عواملی باعث می شود که تو....

 

(توضیح۱: من هندوستان هستم)

(توضیح ۲: تو فیل خودت هستی)

یادم رفت چه می خواستم بنویسم.

نتیجه : آلزایمر یک بیماری است که ممکن است از مادری به دخترش...

باز یادم رفت چه می خواستم بنویسم.

اینجا را یک خط فرض کنید. خطی که نوشته های بالا را از نوشته های پایین جدا میکند.

همانطور که پیش تر عنوان شد:

صدای گم شده در بادم را

 انتظار پاسخی نیست

 نگران نباش.

 به هر چه که هست خو کرده ام و از هر چه که نیست

 بی نیازم.

از این جمله ی خودمان خوشمان آمد. گفتیم اینجا بنویسیمش.

 

+ کتا ; ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/۸/٢۳
comment نظرات ()

 

...آدم گاهی دنبال بهانه می گردد که از خودش برود

.

.

.

.

 

   آدم گاهی دنبال بهانه می گردد که به خودش بیاید...

 

 

 

مخلص بهانه ها!

 

+ کتا ; ۸:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/۸/۱٦
comment نظرات ()

 

با دست و پا و دهانی بسته

فریادی کشیدن و

 دستانی گشاده

به سوی آغوشی

بردن

...

دشوار است اما

نا شدنی نیست

 

+ کتا ; ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۸/٦
comment نظرات ()

شمع

 

در جشن تولدت امسال

...با این باد سردی که می وزد...

زحمت نکش!

لازم نیست فوتم کنی.

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٧/٢٩
comment نظرات ()

همه ی کوچه های شهر

از کوچه صدای آواز می آید

می شناسم اش

همان صدای آشناست...

آوازه خوان دوره گرد

-با آکاردئونش-

همه ی کوچه های شهر را زیر پا گذاشته

از داوودیه تا لارستان

زیر این پنجره حالا

سلطان قلب ها می خواند.

...گوش کن...

 

 

+ کتا ; ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/٧/٦
comment نظرات ()

اتود

می خواهی گم نشوم.

اما نمی ترسی که بدزدندم.

................

می خواهی خودم گم نشوم

نمی ترسی از دزدیدنم

................

عزیزم! مواظب باش گم نشوی

کسی تو را نمی دزدد.

................

کسی که مواظب است گم نشود

با دزد ها نمی رود

...................

کوچولوی من!

راه خانه را که بلدی!

مواظب باش دزد تو را نبرد

....................

خیالت راحت!

: مرا دزد نمی برد

 اما راه خانه را نمی دانم...

 

 

+ کتا ; ٩:٥٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٥/٢۳
comment نظرات ()

بیرون از رویا

می گوید:

 با مانیستی!

...تو در رویا زندگی می کنی.

...

راست می گوید اما

- نمیدانم-

 بیرون از رویا هم آیا

 جایی برای زندگی هست؟

 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٥/۱٤
comment نظرات ()

 

رها شدن، تنها کلامی ست

به حقیقت رسیدن، سال ها سر در گمی ست 

و نقطه ی شروع

همیشه نزدیک ترین...

چه زندان سختی!..

خودم را

گیر خودم انداخته ام.

+ کتا ; ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٥/٦
comment نظرات ()

 

«آزادی! ...میچسبه. حتی اگه زیر آفتاب و تو گرمای چهل و دو درجه ی تهرون باشه ...»

اینو یه زندونی که تازه از زندان پرتش کرده بودن بیرون می گفت.

«سایه!...حتی اگه کنج زندون باشه...»

اینو یه بد بخت آفتاب سوخته ی بی خونمون می گفت.

+ کتا ; ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٤/٢٦
comment نظرات ()

زیستن در جهان موازی

امیر رضا توی پستی که ۳۰ اردیبهشت نوشته بود آورده بود:

...زیستن در جهان موازی یعنی جستجونکردن چیزی که نیست...

...

 به دست هایم

و میان آن

به یافته ای که نیست 

نگاه می کنم  

همچنانکه مشتی آب گوارا

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٤/٢٢
comment نظرات ()

 

دو کلام

جایزه ی تمام حس ات !

«مرسی عزیز»

اما این کافی نیست...

+ کتا ; ٩:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٤/٢٠
comment نظرات ()

 

بهانه های رنگی

همیشه هستند

آنها که خوشرنگ ترینشان را

                                    انتخاب می کنی

و با بوسه ای طولانی

برایم می فرستی

 

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٤/۱٥
comment نظرات ()