آنکس که نداند

همینجوریانه

کتا — Thu, 09 Feb 2012 11:30:07 GMT

یک: از سر و کله زدن با این اینترنت خسته شده‌م. دیروز آخرین مهلت پرداخت و تمدید قراردادم با شاتل بود و نرفتم و پول به حسابشان نریختم و تمدیدش نکردم هنوز. مرددم که تمدید کنم یا نه؟ اصلن این اینترنتِ زاغارت به چه درد می‌خورد؟ تنها کار مفیدی که من باهاش می‌کنم بازی‌ است!

بدون فیلترشکن که مفت نمی‌ارزد. با فیلترشکن هم جانم را به لبم می‌رساند که یک صفحه را باز کند.

دو: در فکر خانه تکانی‌ام. کار خوبی است. دل آدم را سبک می‌کند.

سه: سه هفته‌ی گذشته را هر جمعه صبح با حمید رفتیم کوه. عالی است. عالی. همگان را نصیحت می‌کنم به کوهنوردی هرچند کوتاه مدت.

چهار: نوین دارد سخت درس می‌خواند. فردا آزمون قلمچی دارد. چهارماه و نیم مانده تا کنکور. چهارماه و نیم چشم به هم بزنیم می‌گذرد.اما بعدش نمی‌دانم چه می‌شود. وضع کشور تا آن موقع چطور خواهد بود؟

پنج: مغزم ساکت است. این حرفهایی که تا شماره چهار گفتم را هم به زور از توی مغزم در آوردم.

شش: خداوند آخر و عاقبت همه‌مان را به خیر کند

هفت: موءَیٌد باشید!

هشت توی پرانتز: موید یعنی چه؟

حالا چه می‌شود؟

کتا — Mon, 23 Jan 2012 20:25:06 GMT

بهت عجیبی انگار همه جا را گرفته. "حالا چه می‌شود؟" سوالی‌ست که انگار همینطور بی‌جواب توی هوا وول می‌خورد. تحریم‌های بی‌سابقه یعنی اینکه تا به حال وضع به این خرابی نبوده. حتی زمان جنگ هشت ساله هم اینطور نبوده.
ارزش پول ملی یکهو نصف شده.

برای یکی از دوستان حمید که آلمان زندگی می‌کنند، آپارتمانشان را دو ماه پیش فروختیم و توی این مدت فقط یک چهارم مبلغ فروش آپارتمان را توانسته‌ایم بفرستیم آلمان. سه چهارمش مانده پیشمان و حالا کسی ارز نمی فروشد و حواله نمی‌فرستد و ارزش پولشان دقیقه به دقیقه دارد می‌آید پایین و پایین تر. من حرص می‌خورم و کاری از دستم بر نمی‌آید.

از حمید می پرسم: "چه بلایی داره سرمون میاد؟" همینطور که به صفحه تلویزیون نگاه میکند آرام میگوید: "هر بلایی که سر بقیه‌ی این هفتاد میلیون نفر میاد."

انگار که توی یک ترن

کتا — Wed, 18 Jan 2012 10:58:29 GMT

یک جور غریبی آرامم. مانده ام که آیا اسم این آرامش را می توان "خوب" گذاشت یا نه؟ همه چیز را تماشا می‌کنم. نام‌ها رویدادها می‌آیند و می‌روند ومن تنها تماشا می‌کنم. شاد که می‌شوم حداکثرِ بروز احساساتم لبخندی‌ست و غمگین که می‌شوم، اخمی.

حس می‌کنم هر چیز گفتنی را دیگران می‌گویند. نیازی به حرف زدن من نیست. اصغر فرهادی، مرضیه رسولی، پرستو دوکوهکی، گلشیفته فراهانی، قیمت طلا، قیمت ارز، گذر زمان، خوب یا بد روزگار، سرعت عبور وقایع...

انگار که توی یک ترن نشسته باشم و اینها همه مناظر بیرون پنجره باشد که با سرعت ازشان رد می‌شوم. انگار که توی همین ترن، ساکت و خواب آلوده ام...

اندر حکایت ما و قرص ها

کتا — Sun, 15 Jan 2012 21:36:24 GMT

قرص‌ها را می‌خوریم که حالمان بهتر باشد. که هر از چند گاه از غصه نَمیریم. که تا کیش به کیشمیش می‌شود گریه‌مان نگیرد. که تا یکی چپ نگاهمان کرد از دلشوره به حال مرگ نیافتیم. که راحت بتوانیم به موضوعاتی که هیچ با نمک نیستند هم،بخندیم. که به اندازه کافی بخوابیم. که خیلی از چیزهایی که از این گوش می‌گیریم را بتوانیم مستقیم از آن گوش درشان کنیم. که درد کمتری بکشیم...

و به راستی اگر قرص نبود زندگی موجود وحشت آورتری می‌شد. بله! قرص چیز خوبی است.

خوب

کتا — Tue, 10 Jan 2012 12:47:00 GMT

حالم خوب است. روزها را خوب می‌گذرانم. خوب می‌خوابم. ورزش می‌‌کنم. نگفته بودم؟ بله! کلاس یوگا می‌روم. همین امروز هم یکساعت و نیم دیگر باید سرکلاس باشم. ترافیک هم هست. باید زود راه بیافتم. نمی دانم چرا امده ام اینجا به نوشتن. شاید به خاطر استرسی ست که برای فردا دارم.

فردا تولد حمید است و این توی نوزده سال زندگی مشترک ما اولین باری ست که داریم تولدی با حضور افرادی غیر از خودمان سه نفر برایش برگزار می‌کنیم. البته خودش فکر می کند بیست و پنجم قرار است به این مناسبت مهمان داشته باشیم و نمیداند که فردا مهمان داریم. برای همین دلهره دارم که قضیه را لو ندهم. اما فکر کنم از حالت ابروهایم بفهمد که استرس دارم!‌

داشتم می گفتم حالم خوب است. دفعه ی آخری که رفتم استخر هم احساس خوبی داشتم. با یک لبخند داشتم می‌گفتم " آخیش" که یکهو یاد خواهرم افتادم. همیشه وقتی احساس خوبی دارم یاد خواهرم می افتم. همین الان که فردا مهمان داریم هم یاد خواهرم هستم. اما او نمیداند. نمی تواند بداند. فرقی هم ندارد که بداند یا نداند. مهم این ست که هیچ خوشی ای گلوی من بی دغدغه پایین نمی رود.
پنجشنبه ی پیش دختر خاله ام را دیدم و گفت خواهرم بهش زنگ زده و میان حرفهایش پرسیده از کتا چه خبر؟ دختر خاله ام گفته کتا خوب است و گفته که مرا در یک مهمانی دیده. خواهرم پرس و جو کرده که چه مهمانی ای و کجا و چرا برگزار شده بوده و بعد گفته که " معلومه کتا خوبه! باید هم خوب باشه! اون خوب نباشه کی خوب باشه؟!" جوری که انگار من نباید خوب باشم. جوری که دختر خاله ام فهمیده که خواهرم از خوب بودن من ناراحت است.

برای همین است که خوب بودنم هم از گلویم پایین نمی رود. برای همین است که دلم خواست توی این موقعیت بیایم اینجا این ها را بنویسم...

ذبح شدگان

کتا — Wed, 04 Jan 2012 12:58:55 GMT

هی قطع می‌شود. هی دوباره تلاش می‌کنم وصلش کنم. چند دقیق فقط وصل می‌ماند. توی همان چند ثانیه می‌روم فیسبوق و تلاشهای مذبوحانه می‌کنم که ادای آدمهای زنده را در بیاورم در حالی که واقعن ما ذبح شدگانیم.

آخرش از قطع شدن پیاپی‌اش خسته می‌شوم. خب هر چیزی حدی دارد. با خودم فکر می‌کنم خوب است که پرشین بلاگ هنوز فیلتر نیست. خوب است که بعد از ملی شدن اینترنت هنوز این وبلاگ را خواهم داشت. حالا دارم فکر می‌کنم وقتی ارتباط ما با جهان قطع شود، آیا ارتباط جهان هم با ما قطع می‌شود؟ یعنی از خارجه می‌شود این وبلاگ را خواند؟! یا فقط دایره خوانندگانش محدود می‌شود به اندرونی؟!

یکی نوشته بود بوی الرحمن می‌شنود. دلم می‌خواهد دماغم را ببرم نزدیک دماغش و بو بکشم...

شاید هم اینطوری بهتر باشد

کتا — Sat, 31 Dec 2011 08:28:31 GMT

یک: دارم بکلی از اینترنت قطع امید می‌کنم.

دو: دیشب رفتیم خشکسالی و دروغ را دیدیم. من دوستش نداشتم. از آقای یعقوبی بیشتر از این توقع داشتم. نمی‌دانم آیا اگر پیش از توقیف شدن می‌دیدمش دوستش میداشتم یا نه؟ دوست دارم بدانم چه تفاوت‌هایی بین این دو اجرا وجود دارد؟ آیا فقط کلمه بیست و پنج جایگزین شده؟!

سه: دلم می‌خواهد نوین پزشک شود.

چهار: باغبانا زخزان بی‌خبرت می‌بینم

پا تو از رو سیم ور دار

کتا — Thu, 22 Dec 2011 11:13:35 GMT

امروز دیگر عمو فیلترچی در اجام وظیفه اش سنگ تمام گذاشته . حتی جی میلم هم باز نمی‌شود.

تا اطلاع ثانوی هیچ روزنه‌ای برای اینکه بتوانم حضوری از خودم در دنیای مجازی نشان بدهم بجز همین وبلاگ ندارم.

ای کسانی که از فیلترها عبور می‌کنید، مرا هم دریابید.

هوم الون

کتا — Sun, 11 Dec 2011 10:05:02 GMT

ساکتم و در سکوت خودم آرامم و می‌توانم همینطور آرام در همین سکوت غرق شوم.

مثل مادرم که در سکوت خودش غرق شد آخر. حمید اگر این فکر من را بداند عصبانی خواهد شد و خواهد گفت که تو من را آیا با پدرت مقایسه می‌کنی؟ و در ادامه خواهد پرسید من مثل پدرت هستم آیا که تو هم مثل مادرت شوی؟ و یک جوری نگاه خواهد کرد که یعنی خیلی خرم. اما من باید بهش یک طوری بفهمانم که این قضیه از نظر من‌ بکلی با آن قضیه فرق دارد و ربطی به رابطه‌ی بین پدر و مادرم ندارد. تنها ماندن در خانه و تمایل داشتن به ته‌نشین شدن در سکوت از جانب من ماجرای دیگری ست. اما نخواهم توانست این را بهش بفهمانم. شاید هم حق با او باشد و برای همین باشد که من نخواهم توانست این را بهش بفهمانم.

در هر صورت این روزها من همینطور ساکت توی خانه می‌مانم. نوین میرود مدرسه و حمید می رود شرکت و من و سکوت همدیگر را نگاه می‌کنیم بی آنکه خنده‌مان بگیرد. حتی دوست ندارم رادیو فردا را روشن کنم. حتی دوست ندارم هایده یا ابی یا گوگوش گوش کنم. از همه صداها فراری‌ام. گوشی موبایلم را هم می‌گذارم روی سایلنت. و هر کدام از فن‌کویل ها که روشن می شوند می‌روم خاموششان می‌کنم. فقط نمی‌دانم با صدای موتور یخچال چکار می‌شود کرد. اما به هر حال، خوبی صدای موتور یخچال اینست که حرف نمی‌زند. تنها یک صدای یکنواخت از خودش در می‌آورد که می‌شود نشنیده اش گرفت.

در خانه تنها هستم و ساکت هستم و در تمام این سکوت به مادرم فکر می‌کنم و آن سال‌هایی که ماها همه سر ِکار و زندگی خودمان بودیم و او که در خانه تنها بود با سکوت خودش.

سرآشیبی

کتا — Sat, 10 Dec 2011 09:53:40 GMT

شاید هم دارم توی یک سراشیبی قل می‌خورم و هر لحظه هم سرعتم دارد زیادتر می‌شود. شاید این از همه توصیف ها بهش نزدیک تر باشد.

درست مثل چرخهای زیر اسکیت‌هام، آن سال که نه – ده ساله بودم و در یک سراشیبی طولانی توی پارک ملت شروع به پایین رفتن کردم و وسط‌هاش کنترل اسکیت‌ها را از دست دادم و ترسیده بودم و جیغ‌های طولانی و بلند می‌کشیدم و نمی‌توانستم متوقف شوم. یک آقایی هم لطف کرد وسط‌های راه، وقتی من را از دور دید که جیغ زنان بهش نزدیک می‌شوم، خواست کمکم کند و فیگوری گرفت مثل اینکه بخواهد مرا بگیرد. اما وقتی بهش نزدیکتر شدم آنقدر سرعتم زیاد بود که آقای مهربان هم ترسید و جاخالی داد. آن موقع توی راه فکر می‌کردم آخرش مثل پلنگ صورتی می خورم به دیوار! ولی نخوردم. توی یک حرکت قهرمانانه در انتهای آن سراشیب طولانی، تصمیم گرفتم دور بزنم و خوردم زمین. چه زمین خوردنی... چندین متر کشیده شدم روی آسفالت و پوست و گوشت رانم رنده شد چون شلوار کوتاه پوشیده بودم. بعد بردنم بهم ضد کزاز زدند و تا مدت ها زخم پایم خوب نشد.

حالا هم دارم قل می خورم و پایین می روم در حالی که جیغ نمی‌کشم و نمی‌ترسم. فقط کمی سرگیجه دارم. الان اصلن فکر نمی‌کنم آخرش چه می شود. همینطور قل می‌خورم و قل می‌خورم.