آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

جایی از زمان،

 

 

          در یک نا آگاهی مطلق،

         همه چیز خاطره می شود :

           آن بارانی

          آن کتاب،..

          آن مجادله ی کوتاه و آن خنده ها

          که تا آمدیم به از ته دل بودن یا نبودنشان شک کنیم،

          گذشته بودند...

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱۱/٢۳
comment نظرات ()