آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

با چشم های بسته/ با چشم های باز...

        

           عبور می کنم

          با چشم هایی بسته

          که تماشا این همه دشوار می آید

 

                   - و اشک

                    راز تماشا را

                    چه خوب می داند -

 

         زیر آفتاب نیمروز پاییزی

          از پنجره ی بسته

 

          با چشم های باز

          دلم  رفته به خواب ِ اتاق ِ دلباز ِ

          مادر بزرگ ...

 

+ کتا ; ٤:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٧/۱٧
comment نظرات ()