آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

 

 

          مقصد که گم می شود،

          هیچ درختی نشانه نیست

          و من از کنار تو

          - ای سرو  ِ با شکوه!-

          اینگونه گذشتم...

 

 

+ کتا ; ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٧/۱٠
comment نظرات ()