آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

جای خالی

 

صبح دختر عمویم زنگ زد. یاد پدرم کرده بود.

یادم آمد که هر سال پدر برای این روز چه شور و شوقی داشت. همه ی برادر زاده هایش به دیدنش می آمدند. از روز پیش خرید می کرد و مثل صبح اول فروردین آماده ی پذیرایی بودیم.  تا شب هم میهمان می آمد و می رفت.

امسال اما این روز هم مثل یک روز تعطیل معمولی ست. مثل یک جمعه که حمید هم رفته باشد سر ساختمان. خانه ساکت است. مادر خواب است. نوین نشسته پای کامپیوتر، من باید روی میز آشپزخانه را دستمال بکشم ، ظرف های صبحانه را بشورم، و فکری برای نهار بکنم.

 .

                        شعریست نا سروده

                       جای خالی ات...

 

                        اندوهی

                        که در واژه ها

                        نمی گنجد

 

 

 

+ کتا ; ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٤/٢٦
comment نظرات ()