آنکس که نداند

جلوی چشم من یک پنجره ی کوچک هست که بند رختی اریب از پشتش می گذرد. یک قمری از تراوش باران فرار کرده زیر سقف بالکن و روی بند رخت توی قاب پنجره کز کرده.

دلم می خواهد مداد بردارم و طرحش را بکشم.

صدای رادیوی بابا می آید و اخبار انفجار های اردن

مادرم رفت پشت پنجره. قمری پرید در باران.