آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

پراکنده از بیست و چهار ساعت گذشته

یک:

یادم باشد شنبه از متخصص مغز و اعصاب برای زن نجار که سر درد های شدیدی می گیرد و برای دختر اوستا عطای مرحوم که چهارده ساله است و ام اس گرفته وقت بگیرم.

دو:

                    نمی توانم ببینمت

                    مادر!

                    مقابل صورتم

                    پرده ای کشیده

                    غم

سه:

مادرم این روز ها نگاه عجیبی دارد. ابرو هایش را بالا نگاه میدارد و چشم ها را گرد می کند و خیره در صورت آدم می ماند. من خیال می کنم حرفی دارد. اما هیچوقت چیزی نمی گوید. همینطور خیره نگاهم می کند. من تاب این تماشا را نمی آورم. دلم می خواهد خودم را گم کنم.

چهار:

تازگی ها به شدت دارم احساس می کنم که روح پدرم توی جسم من حلول کرده!‌ از بعضی عکس العمل های خودم که عینا مانند پدر مرحومم می باشد به شدت شگفت زده می شوم!!

پنج:

          کودکی یکساله می شوم و

          در آغوش پهناورش گم...

          اما زود

          مرا با اندوهی چهل ساله

          به دنیا باز پس می دهد

          خواب

 -

پی نوشت :  خواندنی روزانه !

+ کتا ; ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٤/٦
comment نظرات ()