آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

همینجوری!

 این شعر رو دیدم دلم خواست بذارم اینجا!

دلم می خواهــــد آلزایــــمر بگــیرم

که لــــــــبریز از فراموشــــی بمیرم

 

دلم خــــــواهد نـــــدانم در چه حالم

کــجایم؟درچــــــه تاریخ و چه سالم؟

 

نخواهـــــــم حافظه چنـــــدان بپاید

که تــــــاریخ و رقــــــم یــــادم بیاید

 

به تــــــاریخ هــزار و سیصد و کی؟

بریدند از نیســـــــتان، ناله زن،نی؟

 

به تــــاریخ هزار و ســـــیصد و چند؟

ز لب هــــامان تبــسم رفت و لبخند؟

 

نخواهـــــم ســـــال ها را با شماره

که می ســــازم به ایـــــما و اشـاره

 

به سال یکــــهزار و ســـــیصد و غم

اصــــــول سرنوشـــــتم شد فراهم

 

به سال یــــکهزار و سیـــــصد و درد

مرا آینـــــده ســــــوی خود صدا کرد

 

گــــمانم در هزار و سیـــــصد و هیچ

شدم پـــــــــویای راه پــــــیچ در پیچ

 

ندانـــم در هزار و سیــــــــصد و پوچ

به چه امــــــید کردم از وطـــــن کوچ

 

نمیـــخواهم به یـــاد آرَم چه هـا شد

که پی در پــی وطــن، غــرق بلا شد

 

چــگونه در هــــــزار و ســیصد و نفت

خـودم دیــدم که جــــــانم از بدن رفت

 

گرســنه بود مـلت، بر ســـــــــر گنج

به سـال یکـــــــهزار و سیــصد و رنج

 

چه ســـالی رفــــت مــلت، در ته چاه

به تــاریخ هــــــــزار و سیـصد و شاه

 

به ســــــــال یکـــهزار و سیصد و دق

چه شـــد؟ تبعـــــید شد دکتر مصدق

 

به تـاریخ هـــــــــــزار و ســیصد و زور

هـــمه اسبابِ اســــــتبداد، شد جور

 

به تاریخ هـــــزار و سیــــصد و جـهل

فریب ملتی آســــــــان شد و سهل

 

به سال یکـــــهزار و ســـــیصد و باد

خــودم تــوی خــــــیابان ،می زدم داد

 

به سـال یک هزار و سـیصد و دیــــن

به کشــور، خیـمه زن شـد دولتِ کین

 

چه ســالی شـــیخ بر ما گشت پیروز

به تـاریخ هـــــــــزار و سیــصد و گوز!

 

دلــــم خواهـــــــــد فراموشی بگیرم

که در آفــــــاقِ الــــزایمر بمــــــــــیرم

 

بطـــــوری گم کنم سر رشتهء خویش

که یادی نـاوَرَم از کِشـــــــــتهء خویش

 

نه بشــــــــــناسم هـــــلال ماه نو را

نه خاطـــــــــــــر آورَم وقــــــتِ درو را

 

اگر جـــــــنت، دروغ ِ هرچه دین است

فراموشـــــی، بهشتِ راستین است

 

هادی خرسندی

 

+ کتا ; ۱:٢٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱۱/۱۱
comment نظرات ()