آنکس که نداند

لبخند شل و وارفته و بی خیالم را جمع می کنم. نفس عمیق تری می کشم. چشم هایم را خوبست که حتی اندکی هم که شده ، باز تر کنم. پشت قوز کرده ام را هم صاف تر کنم . یقه ی همیشه نامرتبم را با لمس سر انگشت ها مرتب کنم.

حالا به ساعتم نگاه می کنم و ثانیه شمارش که به پنجاه و پنج رسید، برمی خیزم. ... پنج ثانیه ی دیگر، جلسه ی مهمی دارم با خودم در آیینه...

+ کتا ; ٥:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱۱/۳