آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

بی مقصدی و دو !

یک:.

                    همچون پرنده ای

                    از گرد ِ ره رسیده ام اینک

                                          از آسمان

                    بر شـــاخه ای که کرده تمـــامی ِ برگ هاش،

                                                            آواره این خزان

                    پر می کشم دوباره به ســـویی در این جهان

                    بی مقصدی

                                      ...  روانه به شاخی نفس زنان

عطف به پست پنجشنبه، 27 دى همین وبلاگ!

دو

از تکرار ِ

خستگی ناپذیر ِ

دل نگرانی ها ...

خسته ام!

ساعت بیست دقیقه به دوی بعد از ظهر دوم بهمن است. من حدود ساعت  سه باید بروم مادر را ببرم دکتر. حال خواهرم هم باز خوب نیست. یک هفته ایست که به شدت افتاده روی دور تند "بیش فعالی"!  می ترسم دوباره کارش به بیمارستان روانی بکشد. می ترسم دیگر هیچوقت خوب نشود. مرگ پدر شوک بدی بود برایش. و فکر می کنم مادر، همین مادر ِ نحیف و بیمار، که دیگر حتی نام خودش را هم فراموش کرده است، چه شیرازه ی محکمی ست برای جمع کردن خانواده هنوز. و خانواده که آهی می شود کشدار و بلند که در دلم تمامی ندارد،...هیچ نمانده دیگر از آن جز مادری که مثل یک بلور نازک نازک لای پنبه باید چقدر مواظبش باشم که نشکند...

.

.

. با من سخن بگو...

...

+ کتا ; ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/۱۱/٢
comment نظرات ()