دکتر شین

صبح اول صبح ، درست آخر صبحانه، دکتر شین زنگ زد.

دکتر شین در واقع پسر عموی پدرم می باشد و از دوران بچگی با او روابط نزدیکی داشت. اولین روز بعد از فوت پدرم وقتی داشت با من خدا حافظی می کرد پرسید:

" از دست من چه کاری برات ساخته ست؟"

همانطور که زار می زدم گفتم :

" پدری کنید...پدری کنید برایم،... آقای دکتر!..."

...

از آن روز به بعد هر هفته زنگ می زند. حال مادر را می پرسد، درباره ی داروهایی که مشکل پیدا می شود برایم تحقیق می کند، همفکری می کند و همراهی. توی جلسه ی فامیلی که برای مشخص شدن تکلیف سرپرستی موقت مادر تشکیل شد هم حضور مثبتی داشت.

امروز اما زنگ زده بود که به من بگوید خواهر و برادرم از نحوه ی پرستاری مادر رضایت ندارند!!

و کسی چه می تواند بفهمد که چه غمی،... چه غمی ناگهان آوار می شود بر سرم از شنیدن این حرف...

دکتر شین اما در ادامه ی حرفش می گوید:

" بین شما چهار تا: مادرت- تو – خواهرت و برادرت ، من می دونم که سه تاشون سلامت روانی ندارند. تو هم میدونی ؟"

همانطور ساکت و اندوهناک که به حرف هایش گوش سپرده ام می گویم:

" بله!"

می گوید : " خب!...پس باید باهاشون کنار بیای! می فهمی ؟ ... "

من باز قاطی سکوت هایم تکرار می کنم :

" بله!"

و توی دلم به تمام زندگی یک پوزخند تلخ می زنم...

+ کتا ; ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٥

نظرات ()

آنکس که نداند

دکتر شین

آرشیو وبلاگ

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان