آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

غریبانه

(که می دانم نخواهد خواندش هرگز...)

به سارایی که صبح امروز، برای بازگشت پرید سوی آلمان. و حجم نگرانی ام برای قلب تنهایش.

                  آنجا هوا سرد است. می دانم!

                  و قلب تو از انجماد بیزار است.

                   - این را هم!-

                  برای همین است که 

                  دست گرم خاطرم را

                  فرستاده ام تا یاد جیب هایت

                  گمان ِ تنهایی مبر،

                  با تو خواهند ماند

                 تا خورشید

.

.

.

.

.

حمید میاد کنار گوشم میگه :

 

       - بجنب! عجله داریم! یه نمای دیگه هم هست ها... فقط این یکی نیست... و مثل آقای رئیس ها، جوری که انگار خودش هم عجله داره رد می شه.

 

 

من سر تکون می دم  که یعنی باشه. یعنی می دونم. و نگاهم روی مانیتور انگار سخت درگیر کار کردن روی نمای ساختمان پروژه ی "درروس" ه.

 

 

 اما اخم های دلم تو همه. فکر سارام. که خودش تو هواپیماس و تا یک ساعت و ده دقیقه ی دیگه میرسه فرانکفورت. فکر کامی ام که میره فرودگاه دنبالش و گفته براش پالتو هم می بره. فکر تلفن های مشکوک و هر شبانه ی سارا به دوست های ناشناسش هستم. فکر اینکه کامی به حمید گفته عید میایم ایران و شاید دیگه بر نگردیم آلمان. فکر اینکه به سارا گفته توی این چند ماه دو جا براش کار پیدا کرده و گفته خونه رو باید کوچیک تر کنن چون اجاره ش زیاده . فکر اینکه کامی که از چهارده سالگی تا حالا آلمان زندگی کرده چطور هنوز نتونسته یه شغل ثابت برای خودش دست و پا کنه...

 

 

 

 

 

 

پی نوشت خیلی جدی: کامنت های بی ربط ، بی رحمانه پاک خواهند شد!

 

 

 

 

 

 

 

 

+ کتا ; ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/۸/٥
comment نظرات ()