کاش پرنده ای ... ،

مادر بی تاب است. بی آن که بداند چرا.

مثل مرغی اسیر بال بال می زند. به در و پنجره می کوبد . در خانه تند تند راه می رود.

می خواهد در را بگشاید. گشوده نمی شود. مرا نمی شناسد. نمی داند که هستم...

و چرا نشسته ام اینجا و توی این دفتر چه ی نارنجی چه می نویسم.

آه مادر کاش

پرنده ای ... ،

پرنده ای بودی و من

رهایت می کردم

در آسمان ِ

آبی ِ

آرامش...

مادر پــــــرنده ایست

افــــــــــتاده در قفس

بی بال و بی پر است

افـــــــــــتاده از نفس

مــــــادر کـــبوتریست

تنهــــــا و بــــــی پناه

دور از درخــــــت و گل

از آســـــمان و مـــــاه

مادر ترانه ایســــــــت

از یاد رفـــــــــــــته دور

کــــو نغــــــمه های او

ای اشک های شور؟...

+ کتا ; ٤:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٥/۱٥

آنکس که نداند