آنکس که نداند

يک کاغذ پاره افتاده بود کنار تخت. رويش نوشته بود:

«چه خوابی گرفته مرا...

عصر صدا های اضافی،

ناهنجاری سکوت!...

درد های هميشه بهار،

گلبرگ های فرو پلاسيده ی اميد

دست هايی که گرفتنی نيستند، دراز به سويت.

چشم هايت را ببند. خورشيد هم روزی از تابيدن خسته می شود.»

+ کتا ; ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٧/۱٩