آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

همينجوری بيخودی

 برای تو می گویم میم عزیزم که :

چه هواییه اینجا

درخت ها سبز سبز و
هوا ابری و
ساکت
 و این سکوت چه پر ابهت!
به ارتفاع
پرواز
پرستو ها
وقتی که من دانش آموز بودم
و روی پشت بام
درس می خواندم
و میان خطوط کتاب ها با هر نگاه
 دلم تا ارتفاع همان پرواز
اوج می گرفت...
+ کتا ; ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱/٢۳
comment نظرات ()