آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

 

             خودم را تبدیل به آدم های مختلف می کنم.

             بعد خودم را جای تک تک آنها می گذارم.

            تازه می فهمم چقدر من با خودم فرق دارم!

.

.

.

                                     

 

+ کتا ; ۱:٤٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۳٠
comment نظرات ()