آنکس که نداند

بر خاک من بنویسید/ او ندانست/ و هرگز نخواست که بداند/ من هرگز نخواستم بدانم/ فقط زیستن آب را تماشا کردم/ و سکون خاک را/ من آنچه را اندیشیدم/ رها کردم ... بیژن جلالی

زنهار

 ای شاخه شکوفه بادام!

   خوب آمدی، 

                سلام!

   لبخند می زنی؟

                     اما...

                         این باغ بی نجابت،

                          با این شب ملول...

                                   زنهار از این نسیمک آرام،

                                   وین گاه گه نوازش ایام!

                          بیهوده خنده می زنی افسوس!

                          بفشار در رکاب خموشی،

                                                           پای درنگ را.

                            باور مکن که ابر،

                            باور مکن که باد،

                            باور مکن که خنده خورشید بامداد!

                                                      من می شناسم این همه نیرنگ و رنگ را!!

 

 

شعر از شفیعی کدکنی 

 

پی نوشت:

 

...از فراز گردنه

 

خرد و خراب و مست

 

باد می پیچد

 

یکسره دنیا خراب از اوست

 

و حواس من...

 

 

 

+ کتا ; ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۸
comment نظرات ()