قهر

قلم راه نمی رود. با من لج کرده. ميگويم: مهم نيست چه می نويسی..راحت باش. اخمو و دزدکی نگاه کوتاهی به من می اندازد و سرش را رو به يک طرف ديگر ميکند.

می گويم: قهر نکن تو را به خدا...چشم های من را ببين!

دماغش را بالا می کشد و محلم نمی گذارد.من هم غروری دارم. نمی توانم بيش تر نازش رابکشم.