چقدر دلم برای...

چقدر دلم برای "گاهی تنها بودن" تنگ می شود.

لحظه های تنهایی و سکوت برایم مثل آب گوارایی شده اند که از نوشیدنشان سیراب نمی شوم.

کسی نیست ناخواسته صدای قدم های آرام و ساکت اندیشه ای را بشکند.

صدایی نیست گوشه ی لباس خیالی را بگیرد و مثل یک بچه ی سر تق بکشد.

نگاهی روی اینکه چه می کنی و چه نمی کنی سنگینی نمی کند.

درخواستی نیست که تنبلی ِ از راه رسیده را نهیبی بزند.که:" های بلند شو و این لطف را در حق من بکن! "

تو هستی و خودت. بی میهمان ناخوانده ای.

وجدان همیشه معذب: بد است که آدم این لحظه ها را دوست بدارد؟ خود خواهی است؟

+ کتا ; ٤:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٧/۸

آنکس که نداند