۱-۲-۳-۴

۱-

ديشب نوشتم طرفدار برزيلم اما در طول بازی قلبم برای غنا می طپيد. باور نمی کنيد چه حرصی سر گل های دوم و سومش خوردم...

آخر شب هم طبق معمول ِ خودم طرفدار اسپانيا بودم.

دخترک ميگه بقيه شو لازم نيست بگی چون تو هميشه طرفدار بازنده هايی.

۲-

صبح توی راه تا شرکت فکرم هزار جا رفته بود. انگار شصت تا موضوع همزمان فکرم را مشغول کرده بودند. مثل اينکه سر يک تقاطع شلوغ ، ايستاده باشی و فکرت مثل آب، نه!‌مثل سيل که توی همه ی کوچه ها می رود يا مثل خون که توی همه ی رگ ها جاری می شود ، توی همه ی راه های آن تقاطع شلوغ رفته باشد و باز هر راه بعد از مدتی چند شاخه شده باشد. ...

سر فصل ها برجسته بودند و شرح زيرشان البته نا خوانا!‌ اما جمله های آخرشان باز خوانده ميشد:

سرفصل: غير قابل تحمل ......آخر اين راه به اين نتيجه رسيدم که رفت توی يادم بماند که

سرفصل: حق تقدم عبور از روی خط کشی.........آخرش اين بود که: من هميشه يک عابر پياده هستم.

سر فصل:‌آلزايمر........(اين يکی طول و تفصيل زيادی داشت اما)......آخر ش قبول واقعيت بود.

سر فصل آشفتگی ذهن......آخرش ؟‌

...

۳-

بالاخره ورق های آهنی تموم شد. حالا بايد برم سراغ نبشی ها.

۴-

فريبا کامنت خيلی قشنگی نوشته که دوست دارم بهش فکر کنم:

فريبا	چهارشنبه 7/4/1385 - 8:41
اين کامنت و تقديم ميکنم به آقا يا خانم وروجک كامنتدوني پست قبل : آيا در اين ديار کسی هست هنوز که از نگاه کردن به چهرهء فنا شدهء خويش در آينه، وحشت نداشته باشد ؟!
faribam.blogfa.com - egoself1967@yahoo.com

+ کتا ; ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٤/٧

نظرات ()

آنکس که نداند

۱-۲-۳-۴

آرشیو وبلاگ

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان