نگاه !

«باغچه بیلی» توی کوچه داد می زند، من از اندیشه هایم فرار می کنم ...و زمستان، بی صدا می گذرد

...

نگاه از تلخی حقیقت

می گردانم به دیگر سوی...

صدای برخورد قطره های باران

با شیشه ی پنجره

...

من تصمیم به سکوت نگرفته ام

این خواسته ی سکوت است

...

و شعر هم می تواند گاه

بنشیند کنار آدم

دست روی شانه ات بگذارد

بی سخنی

...

امروز فکر هایم اینطوری ها هستند. شاید توی سرم جایگاه گرم و نرم تری داشته باشند تا روی این صفحه ی سپید و سرد.

+ کتا ; ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱۱/۱٥

آنکس که نداند