اینطوری

دارم از واقعیت های زندگی فرار می کنم .

دلم نمی خواهد توی واقعیت ها وقت بگذرانم. زور است؟

تا وقتی می شود خوابید چرا باید بیدار شویم؟ تا وقتی می شود چشم ها را بست و احساس خوشبختی کرد، چرا باید رو به تاریکی چشم باز کنیم؟ وقتی زورمان به جنگیدن با زندگی نمی رسد، چرا باید برای شکست خوردن بجنگیم؟