یک و شاید دو

یک:

پر از نوشته های درهم ام.

از کلمه های بی ربطی که همینطور اتفاقی از دهان مادر بیرون می آیند ، تا حروفی که از کشیدن نقشه ی راه های قدم زدن های عجیب و غریب استیلمن بدست می آید.

شاید جایی جاده ای بوده که من بی آنکه خودم بفهمم از راه اصلی منشعب شده ام.

شاید جایی جاده ای بوده...

حالا شما از چند خط بالا چیزی نفهمیده اید.

و شاید دو:

مادر در حالی که نشسته است روی توالت فرنگی و دارد جیش می کند یکهو تمام قدرتش را جمع می کند که بلند شود.

من در حالی که میگیرمش، سعی می کنم نگذارم بلند شود و می گویم:

- صب کنین! ...صب کنین بشورمتون!

مادر مرا نگاه می کند و می گوید :

- بگیرمتون!

.... بعد از مرحله شستشو بهش می گویم:

- حالا پاشیم!

مرا نگاه می کند. دوباره می گویم:

- حالا یا علی بگیم و پاشیم!

همینطور مرا بی عکس العملی نگاه می کند. از روی لبه وان بلند می شوم. دستش را می گیرم و سعی می کنم کمکش کنم که یادش بیاید حالا باید بلند شود. می گوید:

-پشیمون!

+ کتا ; ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/۱٤

آنکس که نداند